ÇAYIR-NÂME

Adımlarına dikkât et

Kayarsın Allâh korusun!

Bâtılın sonu felâket;

Uyarsın Allâh korusun!

Güvenirsin eşe-dosta

Olursun zevklere hasta

Fark’etmeden, hayra posta

Koyarsın Allâh korusun!

Yanlışta ısrar ne demek?

Hem Hakk’a kulak vermemek!

Başına çorap örerek,

Giyersin Allâh korusun!

Şehvetlerin kemendine

Aldanmayasın fendine

Yazık edersin kendine

Kıyarsın Allâh korusun!

Düşmeyesin tuzaklara

Gitmeyesin uzaklara

Binmeyesin kızaklara

Kayarsın Allâh korusun!

Yakışan hep istikâmet

Bütün sapmalar hıyânet

Kopmadan daha kıyâmet

Koparsın Allâh korusun!

Kadın ya da erkek olsun

Herkes iyisini bulsun

Şerri dursun, hayrı gelsin

Şaşarsın Allâh korusun!

Hep hayırlı isteyelim

İçtenlikle dileyelim

Âkibet hayır bulalım

Yanarsın Allâh korusun!

Gencim deme genç de ölür

Hazırlık olmadan bulur

Vakitli vakitsiz gelir

Kayarsın Allâh korusun!

“İnsanlık” çok ince iştir

Niyet kur, kâlbe yerleştir

Ahlâk, fazîlet güneştir

Cayarsın Allâh korusun!

Karartma kâlbi siyâhla

Dalga geçme ahla, vahla

Hayat tablonu günâhla

Boyarsın Allâh korusun!

Bilim-teknik, bilgisayar

Her şeylere verir ayar

Çağdaşlık diyerek, soyar

Buyarsın Allâh korusun!

Kâlp kararır nokta nokta

Oldukça şerde atakta

Şuursuz gidişi Hak’ta

Sayarsın Allâh korusun!

Durumunu gözden geçir

Her işine îman içir

Yönünü ateşten kaçır

Yanarsın Allâh korusun!

Nûrânî sese kulak ver

Güzel yürü, çiçekler der

Derlerki; yer, herkesi yer

N’eylersin Allâh korusun?

Rabbimden hep hayırlısı

Ukbânın da çayırlısı

Cennet-cemâl seyirlisi

Lûtf’etsin; Allâh korusun!

GÜZEL-NÂME

Ey güzel, sokaktan geçip giderken

Bilmem yaptığının farkında mısın?

Hey gencim; günâhı seçip giderken!

Bilmem yaptığının farkında mısın?

Kadında güzellik, erkekde şıklık

Onun da belâsı yakışıklılık!

Kitaba, sünnete uyar mı kılık?

Bilmem yaptığının farkında mısın?

Örtülesileri açıp nereye?

Aslından, özünden kaçıp nereye?

Neyin var neyin yok saçıp nereye?

Bilmem yaptığının farkında mısın?

Nedir şu edâlar, tavırlar öyle?

Gezilir pervâsız sokakta böyle!

Uyar mı bu bize, Hak için söyle?

Bilmem yaptığının farkında mısın?

Ey insan, kendini sen mi yarattın?

Kara kaşla, elâ gözle donattın?

Kul iken kullara havalar attın!

Bilmem yaptığının farkında mısın?

Ne kadar şirinsin, ne kadar hoşsun!

Lâyıktır dünyâlar peşinde koşsun!

Akıl yoksa, içmeden de sarhoşsun!

Bilmem yaptığının farkında mısın?

Arzular peşinde hep koşa koşa

Hayâtı tükettin, geldin bu yaşa

Şimdi günâhlarla kaldın başbaşa

Bilmem yaptığının farkında mısın?

Hâlâ bildiğinden şaşmaz gidersin

Pişmanlık yoluna düşmez gidersin

Bir kez Allâh deyip coşmaz gidersin

Bilmem yaptığının farkında mısın?

Namazdan-niyâzdan uzaklardasın

Yalanda, yanlışta, tuzaklardasın

Yazıkta, yazlıkta, kızaklardasın

Bilmem yaptığının farkında mısın?

Ne umarsın bu gidişin sonundan?

Haberin yok eteğinden kolundan

Puan gelmez çalıştığın konundan

Bilmem yaptığının farkında mısın?

Gelir bir de hep bilgiçlik taslarsın

Yanlışları yaldızlayıp süslersin

Fazla sürmez, bir yerlere toslarsın

Bilmem yaptığının farkında mısın?

Şâir, süslü sözden gelir mi fayda?

N’olur meşhur olsan, dünyâda, ayda?

İstikâmet nasıl, yol hangi rayda?

Bilmem yaptığının farkında mısın?

Sözün özü, artık gelelim yola

Zamanın çarkında yoktur hiç mola

Yarına diyorsun; kim ölüp kala?

Bilmem yaptığının farkında mısın?

Sevgili okurlar, vakit elvedâ;

Edâya duralım, gelmeden vedâ

Bırakmak adına belki hoş sedâ!

Bilmem yaptığının farkında mısın?

Nûrânî bak, sözü yine uzattın;

Tam tadında, pişmiş aşa su kattın,

Gelin kıza kaynanayı arattın!

Bilmem yaptığının farkında mısın?

18 Ekim 2014 Ordu Vizyon

ZAMAN-NÂME 

YAŞ-NÂME

Anlamak çok müşkil dostum

Söyle, neyin peşindesin?

Görülmüyorsun mecliste;

Hangi hayâl düşündesin?

Bir ordasın, bir burdasın

Kimse bilmez, tam nerdesin!

Bir acâip seferdesin;

Günâhların başındasın!...

Niyetin, yaşamak zevkle!

Gezip-tozmak aşkla, şevkle!

Gidersin şeytânî sevkle;

Ortak gibi; işindesin!…

Sanıyorsun, yolundasın!

Lâkin, dâim solundasın

Şeytanların kolundasın

Hem de kapmış; dişindesin!

Tavırların uçuk-kaçık

Ev bir otel; bir gir, bir çık

Giyim-kuşam açık-saçık

Nefsâniyet hoşundasın!

Karanlık bir gidişin var

Konuşun, hem inişin var

Ne de yerler bilişin var!

Mekânların loşundasın!

Yer-içersin hiç sormadan,

Atıştırırsın durmadan,

Net bir sonuca varmadan,

Şüpheliler aşındasın!...

Kör nefsinin emrindesin

Haramların seyrindesin

Kurulmuşsun, bağrındasın

Çıkarların leşindesin!...

Ne bu aç gözlük, oburluk?

Hakk’a isyân, kula kulluk?

Tanımıyorsun hak-hukuk;

Yüreklerin taşındasın!...

Üzersin anne-babayı

Hem teyzeyi, hem halayı

Bitmez şeytanla balayı!

Nelerin uğraşındasın?...

Adâletten ayrılırsın

Sadâkâtten sıyrılırsın

Meçhûllere savrulursun

Yolların hep şaşındasın!...

İstikâmetin nereye?

Çık tepeye, in dereye!

Girmez misin cendereye?

Sâhi, sen kaç yaşındasın?

Ağır gelir ibâdetler!

Nerden çıktı şu âdetler?

Bir gün kopar kıyâmetler!

Uçurumun kaşındasın!...

Aldırmıyorsun ezana

İnanmaz mısın mîzâna?

Düşmüşsün kaynar kazana;

Hem kâlbinde, döşündesin!

Nûrânî’ye selâmın yok!

Bir düzgünce kelâmın yok!

Fâtiha’n, Elif-Lâm’ın yok;

Ömürlerin boşundasın!...

Şâir daha ne söylesin?!

Bilmez niye hep böylesin?

Mevlâ hidâyet eylesin;

Cehâlet ateşindesin…

Sanma önünde vaktin çok;

Yaprak düşer, zamânı yok!

Rüzgâr söker, demez dal-kök

Her an, faslın kışındasın!...

Bu işler hiç şaka değil

Dîne-diyânete eğil

Artık gerçeğe ver meyil

Sonsuzluk akışındasın!

Orada yerin ne olsun?

Bilmeyiz, ne istiyorsun?

Mutlakâ, “CENNET!” diyorsun;

CEHENNEM nakışındasın!?

Artık kurtul bu tezattan

İnmelisin tez bu attan

Vaz geç, vaz geç şu inattan!

Yolların yokuşundasın!

Hakkı tanı, kendine gel

Gelmeden kapına ecel

Seni de kapar karayel

Sanma konu dışındasın!...

Sözlerin son kararıyla;

Ömrü  yıkma, zararıyla!

Görüldüğü kadarıyla,

“İyi düşün-taşın”dasın!...

Sözler sana, hemi bana

Hemi şuna, hemi buna

Kâlpten gelir yana yana

Çün kardeş kumaşındasın…

Eh, hadi artık eyvallâh

Yardım etsin bize Allâh

Yoksa, hepimize eyvâh!

Zîrâ, işin yaşındasın!?...

 (16 Eylül 2015, Hür Fikir Gazetesi)

DAĞ-NÂME

Karlı-kışlı diyârlara
Çekiyor bu dağlar beni
Doruklardan bulut bulut
Döküyor bu dağlar beni

Düşürüyor sevdâlara
Aşırıyor leylâlara
Pişiriyor kavgâlara
Yakıyor bu dağlar beni

Kuşları var, öter başka
Kanatlanır, uçar aşka
Hep bağrında olsam keşke
Okuyor bu dağlar beni

Yaz olur mis kokusu var
Binbir çiçek dokusu var
Kanatlanmak duygusu var
Söküyor bu dağlar beni

Mehtap yakışır göğüne
Gidenler gider düğüne
Sevdâlılar kütüğüne
Çakıyor bu dağlar beni

Hele düş gör hülyâsına
Dalarsın aşk deryâsına
Sevgilinin yakasına
Takıyor bu dağlar beni

Sürüyor yolun sarpına
Hem şarkına, hem garbına
En büyük cihan harbine
Sokuyor bu dağlar beni

Kopup gelen çığım sanki
Boz-bulanık çağım, sanki
Kesildi ayağım sanki
Akıyor bu dağlar beni!

Aşması zor geçitler var
Kayması çok gel-gitler var
Hep ümitler, ümitler var
Büküyor bu dağlar beni!

Âşıkların sazı nerde?
Güzellerin nazı nerde?
Gitmişlerin hızı nerde?
Tıkıyor bu dağlar beni!

Yûnusun has gülleriyle
Mevlânâ’nın “gel”leriyle
Bektaş Velî telleriyle
Yıkıyor bu dağlar beni!

Çoban çeşmelerden içsem
Çamlıbeller, bükler geçsem!
Ozanlarca sayfa açsam
Bakıyor bu dağlar beni!

Yücelere uğrar yolu
Gözleri var yaşla dolu
Diye diye Anadolu
Dokuyor bu dağlar beni!

ABLA-NÂME!

Gençlerle yarışan hanım ablalar
Pudrayla, makyajla nereye kadar?
Her gün yeni yeni kozmetiklerle
Hep sahte imajla nereye kadar?

Sokakları kütür kütür aşarak
Vücutları giysilerden taşarak
Seller gibi akıp, yelce koşarak
Bu hızlı metrajla nereye kadar?

Evde durmasın da dolaşsın, gezsin
Sınırsız harcasın, paralar ezsin
Açılsın, saçılsın; duygular azsın
Meyille, markajla nereye kadar?

Dostları-ahbâbı, hep bîgâneler
Hayât bir çerezdir, yenir nâneler
Haylarla, huylarla geçer seneler!
Bu yanlış kadrajla nereye kadar?

Gözler ya vitrinde, ya fildir fildir
Teşhirde son moda nerde var bildir
Hesapsız yaşamak hesap değildir
Çarşıyla, pasajla nereye kadar?

Muhabbetin çoğu yabancılarla
İşi yok; ne acı, ne sancılarla
Kankadır, yalancı-dolancılarla
Kurla, röportajla nereye kadar?

Ümîdi şanslarda; bir toto model
Oscar’a yürüyor; bir foto-model
Aklı dışarlarda, ev sanki otel
Süper zırh garajla nereye kadar?

Yarışta giderler gençten ilerde
Kızlar, toruncuklar kalır geride
Kondisyon mükemmel, her şey süper de
Ruhsuz averajla nereye kadar?

İçerde olanlar, vuruyor dışa
Yangınlar büyüktür aldırmaz kışa
Bu gidişler sanki, hepten yanışa
Som trikotajla nereye kadar?

Önce kendilerin kandırıyorlar
Sonra yanıyorlar, yandırıyorlar
Çarkı, hep aleyhe döndürüyorlar
Böyle patinajla nereye kadar?

Çeliktir-çocuktur; değil umurda
Mesuliyet hissi yok ki hamurda!
Debelenip durur kumda-çamurda
Dalgayla, plâjla nereye kadar?

Analık-babalık gelmez işine
Bir ya da ikidir; üçü, beşi ne?
Düştüğü meçhûldür neyin peşine;
Hep dalış, sondajla nereye kadar?

Var mı, bir hayırlı evlât niyeti?
Ona hizmet ile Hakk’a hizmeti
Düşünmek  mileti, hem memleketi
Temelsiz barajla nereye kadar?

Bir tânesi millet-memleket için
Birisi, perişan şu ümmet için
Sonsuzluğa varan saadet için
İlaçla, masajla nereye kadar?

Okuduğu bir şey varsa da roman
Pembe dizi, mâvi gezi, vay aman!
Uyduruk konular, sahte kahraman
Maskeyle, dublajla nereye kadar?

Yaşar fikr’etmeden hiç eni-konu
Nereye varacak bu işin sonu?
Var mı bağlandığı bir sevap fonu?
Sanal puantajla nereye kadar?

Ne olur yaşına göre davransa
Evinde vakarla durup, aransa
Hürmetle anılsa, şevkle uğransa
Anlık avantajla nereye kadar?

Bunun örtülüsü, açığı yoktur
Akıllar havada, kaçığı çoktur
Va’za, nasihata karınlar toktur
Azıksız bagajla nereye kadar

Gûyâ hiçbir şeyi takmaz kafaya
Değer miymiş dünyâ derde, cefâya?
Gelmişler yalnızca zevk ü sefâya
Lâkin boş degajla nereye kadar?

Bu yapılanlar hep, bir savruluştur
Bile bile ateş, bir kavruluştur
Çâresi düşünmek ve doğruluştur
Çulla, kamuflajla nereye kadar?

Gün gelip bir yere toslamazlar mı?
Gövdeyi toprağa yaslamazlar mı?
Beyaz kefenlerle süslemezler mi?
Renk renk mizanpajla nereye kadar?

Elbet müstesnâlar müstesnâ dâim
Gündüzü oruçlu, gecesi kâim
Bilirler, yürürler; sırat müstakîm
Hep sapan virajla nereye kadar?

Yaptığımız itfâiye bir nevî
Kardeşin kardeşi îkaz görevi
Yalayıp yutmasın yangın her evi
Çelik nikelajla nereye kadar?

Bir kusûrum  varsa, özür dilerim
Elbet şefaat hak ve Allâh kerim
Yine de , akıllı olalım derim
Magazin tirajla nereye kadar?

Nûrânî, örnek ol, uzatma lâfı
Bu noktaya geliş herkesin gafı
Söylerken bırakma elden insafı
Sırf, kuru mesajla nereye kadar?

1 Aralık 2014- Akit

ACEP-NÂME

Neyin var acabâ senin;
Açlar için aşın yoksa?
Yetimler, öksüzler için
Bir damlacık yaşın yoksa!
 
Âfete uğrayanlara
Yetişecek peşin yoksa
Evsiz-barksızlara mahsus
Kıyın-köşen, boşun yoksa!
 
Mazlumların dertleriyle
Zonklayan bir başın yoksa!
Hayâtın ne anlamı var?
Hak için telâşın yoksa!...
 
Varlığını bezeyecek
Edepten kumaşın yoksa
İyilikler binâsında,
Bir ufacık taşın yoksa!
 
Ahlâk, fazîlet yolunda
Zerrece uğraşın yoksa!
Hakkın hatırı diyerek
Verecek savaşın yoksa!
 
Millet-memleket aşkına
Bir hayâlin, düşün yoksa!
Hakîkât için yaşanmış
Mâcerân, cümbüşün yoksa!
 
Şerre, zulme karşı siper
Gerilmiş bir döşün yoksa!
Bâtıla sert, dik duruşun,
Hak’ta bükülüşün yoksa!
 
Dünyâdaki kardeşlere
Sıcacık gülüşün yoksa!
Görünce, renge bakmadan
Kâlpten süzülüşün yoksa!
 
Haftada bir, bir tek Cuma
Günlerde de beşin yoksa
Neye yarar onca renkler
Önünde güneşin yoksa!
 
Ebediyet yollarında
Yardımcın yok, eşin yoksa!
Örnek alıp da ardından
Gelecek bir peşin yoksa!…
 
İstikâmette mihmandar
Bir özge yoldaşın yoksa!
Selâmete taşıyacak
Samîmî sırdaşın yoksa!
 
Uğrunda can vereceğin
Bir dâvâ kardeşin yoksa!
Demek boşa çiğniyorsun
Toprakla güreşin yoksa!...
 
Nûrânî der; iyi, güzel
Sanma dünyâ sana özel
Hiç işe yaramaz gazel;
Küfürle dalaşın yoksa!
 
Mücâdele edeceksin
Hep Hak üzre gideceksin
Gayrısını n’edeceksin?
Defterde bağdaşın yoksa!
 
Peygâmber, Sahâbe örnek
Elbet yolda rehber gerek
Zorlanırsın tek giderek
Numûne çağdaşın yoksa!
 
Artık sözü bağlamalı!
Aşk yolunda çağlamalı,
En iyisi ağlamalı;
Böyle şeyle işin yoksa!
 
Yâ Rabb, koru sensizlikten;
Edepsizlik, densizlikten,
Hem dertsizlik, gamsızlıktan
Yakar hep ateşin; yoksa!
Mayıs-2014

KAVŞAK-NÂME

Cehâlet hâkim olunca
Kuşaklardan ne beklenir?
Beyler kendini salınca
Uşaklardan ne beklenir?
 
Zaman geçmiş hoplamakla
Her şey kopmuş, zıplamakla
Kalmayanı toplamakla!
Başaklardan ne beklenir?
 
Kavramlar hep karışınca
Yozlaşmada yarışınca
Irzla zinâ barışınca!
Döşeklerden ne beklenir?
 
Açık-saçık, her şey âyan
Yok hiç rahatsızlık duyan
Sabıya da yok acıyan!
Beşiklerden ne beklenir?
 
Mâsumların nedir suçu?
Hepsi kuzu; kuçu kuçu!
Cennete değilse ucu
Işıklardan ne beklenir?
 
Yetişir hep böyle böyle
Dünyâya râm, nefse köle
Gelmiş emre hazır hâle
Gevşeklerden ne beklenir?
 
Gelen gelir ihânetle
Ünsiyet yok emânetle
Kavgalıdır mârifetle
Eşiklerden ne beklenir?
 
Olur ellere bir maşa
Kullanılır paşa paşa!
Ciddiyet yok, hep karmaşa
Yavşaklardan ne beklenir?
 
Yol çok, yönü belli değil
Herkeste her yana meyil
Kişiler olmazsa ehil
Kavşaklardan ne beklenir?
 
Olmayınca bir icraat?
Ziyândır geçen her saat!
İster ellerini çatlat;
Şak-şaklardan ne beklenir?
 
“Amaan sende!” denilince
Her kayığa binilince
Ne gelirse yenilince
Kaşıklardan ne beklenir?
 
Hayâ, iffet; neyin nesi?
“Vefâ” dediğin neresi?
Yoktur nâmus meselesi
Âşıklardan ne beklenir?
 
Nûrânî de âşık gûyâ
Kendince görür bol rûyâ
Kurulan olursa hülyâ
Keşiklerden ne beklenir?

Makam için, mevkî için dostluğu

Ateşe verip de yakanlara vay!

Kurularak, kardeş kanı üstüne

Zafer madalyası takanlara vay!

Büyük-küçük, sevgi-saygı demeden

Hatır-gönül, kuşku-kaygı demeden

Dîn-diyânet, dâvâ, duygu demeden

Güven binâsını yıkanlara vay!

Bir iş yapmış gibi şımaranlara

Ziyâfet verip, dernek kuranlara

Halkın parasıyla kuduranlara

Ağza yetim hakkı tıkanlara vay!

Menfaat olunca ölçü şaşıyor

Hak-hukuk diyen de haddi aşıyor

Lâkin herkes, ölene dek  yaşıyor!

Zâlimlere arka çıkanlara vay!

Yaşayanlar; kulaksızca, gözsüzce

Hükm’edenler asâletsiz, özsüzce

Aldırmadan yaptığına, yüzsüzce

Dağ-taş, köşe-bucak sekenlere vay!

Kan deyip, can deyip taraf tutanlar

Kâlbi hep “yanlar”dan yana atanlar!

Sonra utanmadan tafra satanlar;

Emânete kurşun sıkanlara vay!

Mârifetmiş gibi pişkincesine

Havalı-cıvalı, şişkincesine

Geçtiği yollara, düşküncesine

Fitne-fücur-fesat ekenlere vay!

Bir fânîyim; sonum ölüm demeden

Hak için haklıya gülümsemeden

Halkın hatırını önemsemeden

Nefret heykelleri dikenlere vay!

Ununu elemiş, asmaz eleği

Gezip-dolaştığı avcı yeleği

Davulu yanında, hem dümbeleği

Hırslı sofralara çökenlere vay!

Şâir,  muhâlefet  gider hoşuna

Yazarsın, söylersin; hepsi boşuna

El yaman, bey karıştırmaz işine

Doğrucu Davut’luk çekenlere  vay!

Dilsiz şeytan olmak istemeyenler

Kaleme sarılıp, dile gelenler

Kaç köyden kovulur; bilir bilenler!

Haksızlığa boyun bükenlere vay!

Nûrânî, yazması-çizmesi kolay

Kaç zulmü önledin, hadi bana say!

Bir örnek bile yok; gerisi nanay!

Yapılmadık dili dökenlere vay! 

Niye havalanırsın böyle be kardeş?

Her ne ki şişirilir, iner demişler!

Harcın olmayan yere ne git, ne yerleş;

Yüce Mevlâ herkesi dener demişler!..

Kimisini para-pul, kimini mevkî

Kimisini uçurur şehvetin zevki

Kimisini sapıtır arkadaş sevki

En son şeytan çarpmışa döner demişler!..

Yakışık ve güzellik başlara belâ

Günâhlara sevk eder, kılar müptelâ!

Veren Rabbi düşünmez; şükr’etmez hâlâ;

Başıboşluk değildir, hüner demişler…

Şu üç günlük dünyâya aldanmak niye?

Hırslara, tamahlara dadanmak niye?

Menfaat için beşe katlanmak niye?

Bükülen büküldükçe siner demişler…

Yakın durdun, alâka gördün, kabardın

Yukardan yüz buldukça göklere vardın

Dost-düşman bilmez oldun, hepten şımardın

Çalım atana vebâl biner demişler!..

Kapılırsa bir kişi şâna şöhrete

Nasihat dinlemez ki, kim ne öğrete?

Ne lâf yetişir artık, ne söz hazrete

Gururluyu egosu yener demişler!...

 Gayrı ne hatır-gönül, ne engel tanır

Ne yaptığı, ne yıktığından utanır!

Bu devrânı hep böyle dönecek sanır

Görmeyene neylesin fener demişler!...

Dostluktan, kardeşlikten demler vurulur

Sonra kuyu kazılır, tuzak kurulur

Burda her şey, güçlüden yana yorulur

Her ne ki uçar, mutlak konar demişler!..

Kibir, nefis, zorbalık; güç, kalabalık

Hak-hukuk tanımak yok; metod kabalık!

Arkası olan, kral; makam dükalık

Lâkin, yakanlar bir gün yanar demişler!..

Yapılanı anlamak hiç mümkün değil

Dünyâ senin ne malın, ne mülkün değil

Her şeye dalma; hep senin yükün değil

Halk seni zâlim diye anar demişler!..

Hak neden gasp edilir, yerini bulmaz?

Zâlimler şahlanır da, hızı tutulmaz

Bu dünyâda mağdurlar hiç eksik olmaz

Göz yaşları mahşerde diner demişler…

Elbette Hakk’ın zulme olmaz rızâsı

Çabucak gelir zâlimlerin cezâsı

Âh yükselince hükmün olmaz kazâsı

Kandilleri ânında söner demişler…

Kur’ân der ki; “İnsan, zalûmen cehûlâ!”

Ne çok okusa, gitse de bin okula

Göz kırpmadan öldürür, acımaz kula

Görenlerin kanları donar demişler!

Nûrânî, nedir böyle bu dövüş-kavga?

Tâ ilk çağlardan beri, gülüyor karga!

“Kâbil” mârifetiyle başladı dalga

Bu yaralar hep böyle kanar demişler!..

Kırma hiç kimsenin kâlbini kardeş

Bir kiprit bir orman yakar demişler

Her neyimiz varsa emânet bize

Hesabı önüne çıkar demişler

Anneye-babaya, büyüğe saygı

Yaşama başıboş taşı hep kaygı

Hasetlik, fesatlık yakışmaz duygu

Dar pabuç ayağı sıkar demişler

Gençliğe güvenip çıkma çığırdan

Namazı-niyâzı alma ağırdan

Olma Hakk’a karşı körden, sağırdan

Her doğan ölüme bakar demişler

Hayâdan, edepten olsun nasîbin

“İnsanlık” bekliyor senden Sâhibin

Yolundan gitmeyen nurlu Habîbin

Cezâsını kendi çeker demişler!...

Kahramanlık sanma zulmü, zulmeti

İllâllâh ettirme halkı, milleti

İyi kullar için, Rabbin cenneti

Sırat zâlimleri döker demişler

Garibi hor görme, ezme fakîri

Kendinden aziz bil sen en hakîri

Bozu, bulanığı; safı, çakırı

Her su yatağına akar demişler

Değer mi şu dünyâ ezâ-cefâya

Kardeşler ağlarken zevk u sefâya

İltifat et-etme, kûy-i vefâya

Gider herkes teker teker demişler

Hak’dan ne geldiyse Hak yolda kullan

Kes gayrı ilgiyi kurtlan, çakallan!

Pişman ol, tevbe et; artık akıllan

Toz-duman nefesi tıkar demişler!

Zamânın-zemînin kıymetini bil

İnkârlar, isyânlar çıkar yol değil

Her nere gitsen, etsen de meyil

Yol en son Allâh’a çıkar demişler!

Dalıp gitme fazla mâl-i hülyâya

Yaşanan her şeyler misâl rüyâya

Ne şekilde bağlansan da dünyâya

Ecel bir diş gibi söker demişler!

 Var mı hazırlığın hesap vermeye?

Yüzün var mı defterini görmeye?

Niyet yok mu iyilikler dermeye?

Kötüler kendini yakar demişler!

Ticâret, siyâset; etme bahâne

Vatan bir, millet bir; başka daha ne?

Birlik-berâberlik, dostluk şahâne

Düşmanlık boyunlar büker demişler

Bölüş varlığını kardeşlerinle

Küçüklerini sev, büyüğü dinle

Gülenlerle gül, ağlayanla inle

Paylaşmak bal-börek; şeker demişler

Lâkin, yakın eş-dost, arkadaşını

İyi seç ahretlik, can yoldaşını

Araştır huyunu, ruh kumaşını

Cinsler hep cinsine çeker demişler!

Şâir bey, dikkât et sen de her şeye

Ne bu şehre sığarsın, ne Eymür köye

Sen de sıkışırsın bir gün köşeye

Üzerine kasvet çöker demişler…

Nûrânî’yim dostlar derim ki size

Aslında gerek yok çok uzun söze

Anladım, öğrendim ben geze geze

Her canı, toprağı çeker demişler…

23.02.09

Özgürlük ufukları açtı da açtı

Fikirler okunmaz, renkler seçilmez

Doğruluk dürüstlük kalktı aradan

Sokaklar çıkmazdır, çarşı geçilmez…

Çarşamba pazarı, çeşit pazarı

Ürünleri boldur, alır nazarı

Kahvehâne değil, vakit mezarı

Oraya kapanan, kolay açılmaz…

Biralar, içkiler, diskolar, barlar

Her ne kötülükse hepsi de varlar

Edep yok, hayâ yok; çatlamış arlar

Ayran köylü kalır; sular içilmez!..

Çocukların ağzı; küfür kıyâmet

Anneler babalar, hepten felâket

Gün geçtikçe çoğalıyor alâmet

Şeytanın şerrinden artık kaçılmaz

Filimler, diziler sihirle büyü

Ecinniler tuttu şehirle köyü

Yetimin yoksulun bitmiş mi tüyü?

Ekran kapatılıp, konu açılmaz…

El rahat, âlemin keyfi yerinde

Dünyâlar dönüyor zevk üzerinde

İyilikler gitmiş, kalmış derinde

Bu gidişle uzaklığı ölçülmez!..

Artıyor sırtlarda gün geçtikçe yük

Günahlar dağ gibi, sevaplar küçük

Nefsin şişirdiği balonlar büyük

Havalar bitse de, hevâ küçülmez…

Ne anne-babadır, ne sevgi-saygı

Yarınlar belirsiz, gelecek kaygı

Ne şuur, ne şiar, ne selim duygu

Taşlaşmış kâlplerle yâre göçülmez!..

Aşk dersin, yâr dersin; hepsi kuru lâf

Hep sürçilisansın; hep hatâ, hep gâf

Ne tevbe edersin, ne dilersin af

Destur gelmeyince kapı açılmaz!..

Ticâret, siyâset; düşmüşsün yola

Az-biraz soluklan; ver biraz mola

Selâmsız-sabahsız; nere, hayrola?!

Halkla olamadan Hakk’a uçulmaz…

Sev insanları, hem tüm mahlûkâtı

Sevsin seni yerler, göklerin katı

Her sâniye imkân; sevap fırsatı

Hayat birdir, iki defâ ölçülmez…

Ömür öz sermâyen, harcama boşa

Mübârek tenler hep gelecek taşa

Ne gerek kavgaya, ne bu kargaşa?

Sevgi tarlasına nefret saçılmaz…

Bağını sormadan yeme üzümü

Her müşkülün bil ki sende çözümü

Gönülden gelmekte, dinle sözümü

Her sunulan kabın suyu içilmez…

Nûrâni, söylenen kalmasın lâfta

Yer almak gerekir beş vakit safta

Kitaplar-defterler durmasın rafta

Yoksa, sırat denen köprü geçilmez…

3.12.08

İnsan gibi bir insan olamamışsan

Artistik fotoğraflar işe yaramaz

Hatır-gönül, hak-hukuk tanımamışsan

Ciltler dolusu harfler işe yaramaz!...

Ticâretle siyâset, para-pul, şöhret

Filimler evir-çevir; ekranda seyret

Tüm dünyâ şaşıp kalsa, etseler hayret

Ne alkış, ne cafcaflar işe yaramaz!..

Ne olur, tüm duvarlar, resminle dolsa

Her ansiklopedi açan, ismini bulsa

Kul eğer, kulluğunu bilmeyen kulsa

Musallâda çok saflar işe yaramaz!...

Okumuş-yazmış; âmir-memur olmuşsun

Köyüne-koyağına gurur olmuşsun

Her dediğin yapılır olur olmuşsun

Hakîkâtsiz taraflar işe yaramaz!...

Yazar, şâir-şuarâ; edîp-üdebâ

İmam, müezzin, müftü; âlim-ulemâ

Edepsiz edebiyât; ilim bir hava

Uygulanmayan lâflar işe yaramaz!..

Geçer böyle ömürler hevâ peşinde

Ayaklar yere ermez, her ne yaşında

Ölümüne bir inat “ben” savaşında

“Yeter gayrı, insaf”lar işe yaramaz!..

Ne boyu, ne bosundan utanmaz kimse

Ne eşi, ne dostundan utanmaz kimse

Kisvesinden, postundan utanmaz kimse

Ne takke, ne çarşaflar işe yaramaz!...

Sen ağlarken, sûretin gülse ne olur

Kabrin başı dostlarla dolsa ne olur

Tüm sazlar senin için çalsa ne olur

Methiyeler, ithaflar işe yaramaz!...

Mîrasçılar elbette alır tedbîri!

Bir şeyler yapmak ister mutlak her biri!

Mermerle, taşla donatırlar kabiri

Süsler-püsler, israflar işe yaramaz!..

İnsanın günâhlara vardır zaafı

Bu yüzden hiç bitmez hatâsı, gafı

Tâkip edersen dâim yanlış tarafı

Sûretâ îtiraflar işe yaramaz!..

Hayâtımız da filim aynı zamanda

Kameraman melekler her iki yanda

Galası hesap günü, yarın mîzanda!

Kurtarmayan masraflar işe yaramaz!..

Şu vefâsız dünyâya meyil vermişsen

Şeytanlarla yanyana poza durmuşsan

Hakîkâti unutup hayâl kurmuşsan

Ne özürler, ne aflar işe yaramaz!...

Dalâlete saplanmış, yok inhirâfı

Hak bellemiş yolunu, işin tuhâfı

Kilitlemiş sandığa, zikri, mushafı

Îtirazlar, hilâflar işe yaramaz!...

Hey dostlar kulak verin harlı sözlere

Doğrulayın yolları, çıkın düzlere

Âcizâne bir öğüt, en son sizlere

Yansız-yönsüz tavaflar işe yaramaz!...

Nûrânî mızrabını vurur tellere

Ne de kolay nasîhat verir ellere

Kitap, gazete, dergi; düştü dillere

Hâleleşmeyen raflar işe yaramaz!..

Çankaya’nın -a gülüm- yolları taştan

Reisin elbisesi hangi kumaştan?

“Derinden derine ırmaklar çağlar”

Derin derin dalgalar boy verir baştan!

Çankaya’nın -a gülüm- yolları taştan

Çankaya’nın bağrında bir Pembe Köşk var

Herkesler için geniş; örtülüye dar

Bilmiyoruz; “Niye çattı kaşlarını?”

Çiçekleri, gülleri nerede açar?

Çankaya’nın bağrında bir Pembe Köşk var

Çankaya zirve ama, yolu derinden!

Yolları değil sanki, “yol” üzerinden!

Baykal’a mahsus yalnızca haritası

Kerâmeti arabanın tekerinden

Çankaya zirve ama, yolu derinden!

“Demokrasi”, “Halkçılık” dolanır dile

Bu nasıl bir bahçe, yer vermez güle?

“Urfa’nın etrafı dumanlı dağlar!”

Nedir şu milletin çektiği çile?!

Bu nasıl bir bahçe, yer vermez güle?

Baykal ve avânesi derler; “olamaz”

CHP’li olmayan yolu bulamaz

Eskazâ bulmuş olsa, orda kalamaz

Benden sorulur kurtardığım(!) memleket!

Olmadığımız yerde kopar kıyâmet!

Mumcu Kardeş’in mumu yatsıya kadar

Eski günlerini o, artık çok arar

Kimle nikâh kıymıştı, kime oldu yâr?

Senin gibi civâna yakıştı mı bu?

Bu seninki, “hangi rüyânın?” uykusu!

Ağar Ağar dediler, “ağır!” zannettik

Yüreği halkla çarpan, “bağır!” zannettik

Halka uymayana sağır zannettik

O da gitti, sağ gösterip sol vurdu

“Doğru Yol!” dedikleri bu mu olurdu?

Ey Nûrânî üzülme, bunlar da geçer

Kalmaz yapılanlar, konanlar göçer

Halk sandıkta haklıyı haksızı seçer

Gülü sevmeyenlere acımak lâzım

Onlar için hidâyettir niyâzım!...

Lâyık mıyız bu güne, bunca felâketlere?

Gördüğümüz kâbuslar böyle neyin nesidir?

Kıtalar ötesinden gelip yakar-yıkarlar

Nerde müslüman varsa, gelen feryât sesidir!

Batı dikkâtimizi çekti hep ekranlara

Büyüledi şovlarla, kasdetti îmanlara

Gidip öte tarafta kıydı nice canlara

Bizim felâketimiz, onların neş’esidir!

Çağdaşlık, insancıllık ;ne güzel kelimeler

Özgürlük, bağımsızlık; eşitlik; daha neler?

Lâkin teknik ileri, çok teknik işkenceler!

Her İslâm coğrafyası bir zulüm köşesidir!

Bozdu birliğimizi, dağıttı işimizi

Musallat oldu bir kez, bırakmaz peşimizi

Burnumuzun dibinde döver kardeşimizi

Uygarlık dağlarından yağan top güllesidir

Sâdece toprak değil; iffet, nâmus çiğnendi

Her fırsatta hakâret, her fırsatta eğlendi

Yeni dünyâ düzeni böyle mi bir düzendi?

Zulüm, işkence, ölüm Batı’nın Türkçesidir!

Çocuklar hep kan kusar, bu nasıl medeniyet?

Her adımın ardında mutlak var kötü niyet

Beyaz yüzler elinde karardı insâniyet

Mutlak âkibetleri âhların sillesidir

Uykunun lâkin artık yaklaştı sonu gibi

Mazlûmların evvelallâh çıkacaktır sâhibi

Nûrânîler inşâllâh olur zafer kâtibi

İkinci uyanışın bunlar kaylûlesidir

13-14.07.02