Fırsat bilelim bunu; bayramlaşalım dostlar!

Teşrik tekbirleriyle başlamışken sabahla

Bulalım bir yolunu; bayramlaşalım dostlar!

Bırak varsa artık sen, herşeyi bir tarafa

Dargınlık küskünlük yok; hepsini kaldır rafa

İslam; selam, selamet; barış demek bir defa?

Düşün işin sonunu; bayramlaşalım dostlar!

Rabbimiz istiyor ki; biz kardeşler olalım

Ezanlar çağırınca huzurlara dolalım

Hem hal-hatır soralım; mutlak yardımlaşalım

Kardeşliğin kanunu; bayramlaşalım dostlar!

Konu-komşu, dost ahbap; akraba uzak-yakın

Ziyaret etmek varken, gayrıya gitme sakın

Bayram hepimizindir; bencilliğe yok hakkın

Al çelik-çocuğunu; bayramlaşalım dostlar!

Unutma ninen deden bekliyor pencerede

Nerede çocuklarım, torunlarım nerede?

Bol soğanlı kavurma buğluyor tencerede

Çekerek kokusunu; bayramlaşalım dostlar!

Tatlı, börek, helvalar; derken fokurdar çaylar

Şekersiz bayram olmaz; de mi, bayanlar baylar?

Çocuklar ayrı dünya; çekilmekte halaylar

Bırakarak gururu; bayramlaşalım dostlar!

Doğusu batısıyla hepimiz tek milletiz

Sabıka kaydımız yok; evrakımız tertemiz

Şehitler diyarıyız; ak sakallı dedemiz

Şad edelim ruhunu; bayramlaşalım dostlar!

Kurban Allah içindir; “kurban” gibi olmalı

Bakmalı hiç olmazsa, hatırası kalmalı

İnsan neyi ne için yaptığını bilmeli

Tutalım kuyruğunu; bayramlaşalım dostlar!

Ruhunu anlayalım, etini pay edelim

Gidilecek yerlere bir parçayla gidelim

Arzı, Halil İbrahim sofrası eyleyelim

Duyalım hoşluğunu; bayramlaşalım dostlar!

Mübarek olsun bayram Muhammed Ümmetine

Dualar eyleyelim buluşmak niyetine

Bayramları lutfeden, yar eder Cennetine

Bilelim kulluğunu; bayramlaşalım dostlar!

ORDU HAYAT GAZETESİ

18.12.2007

                   Hele, bizimkisi gibi güzel köylerde, bir de hava müsâit oldumu, değme keyfine gitsin. Çocukları da götürmüştük; halasıgillerde, onların çocuklarıyle berâber mutluluk içerisinde, kendi âlemlerinde geçirdiler günü. Elleri-ayakları toprağa değdi. Köpeklerle havladılar. Kedileri yakalamaya çalıştılar. Purlarda araba yarıştırdılar. At niyetine çubuk sürüklediler. Dışarıda hamsi ızgara yapan büyüklerine odun getirdiler. Gözlerini duman yaktı. Onlarla birlikte üşüştüler ızgaranın başına. Bir yanda tertemiz hava. Ayakların altı yemyeşil çimen. Harmanın çevresinde patates çiçekleri. Pembe, kırmızı güller. Sarı çiçekler. Hoşgıran çiçeklerini de belirtmeden geçmeyelim. Büyük yenge sabahtan beri pancarlıktaydı. Oğluyla birlikte dörünüp durdular orada. Bir yandan pancar toplarken, bir yandan da pancar tohumu ekmişler söylendiği kadarıyla. Mârullar, maydanozlar; sâdık yârimiz, birgün koynuna yatacağımız kara toprağın cennet örneği hediyeleri. Fadime Ana daha aşağılarda, tarlanın alt eteğinde, elinde kazma bir şeyler yapıyor. Ne yaptığını bilmiyorum. Merak ta etmedim. Bildiğim bir şey varsa, o da; hem köyde olmak, hem de yan gelip yatmak diye bir şey yok. Köy deyince toprak akla geliyor. Köyün hâkimi toprak ve sen onun çağrısına uymamazlık yapamıyorsun. Köy deyince hep iş akla geliyor. Onun için köylerde iş hiç tükenmez. Onun için köylerde bereket tükenmez.

                   Çalıştığımız bahçe köyün orta yerinde, Melet Vâdisi’ne bakıyor ve aşağı-yukarı 20 pâre köyü uzaktan görebiliyorsunuz. Uzaklardan motor sesleri geliyor. Yer yer dumanlar yükseliyor. Anlaşılan bahçelerde hayli çalışanlar var civâr köylerde. Namaz vakti geldiğinde çeşit çeşit ezanlar sizi namaza ve felâha dâvet ediyor. Uyanık olmaya, görünürdeki güzelliklere takılıp kalmamaya, o güzellikleri bahşedeni hatırlamaya ve O’nu anmaya çağırıyor. Bir yandan davullar çalıyor. Yapraklar dökülmüş. Evler, yollar meydana çıkmış. Şuayip Tepesi’nde kalan yapraklarda turuncu renk hâkim. Çoğu dallar artık kolsuz-kanatsız. çoğunluk kışın soğuğuna karşı duâya durmuş gibiler.

                   Bir zaman sonra Kur’an sesleri geliyor bir taraflardan. Bir yerlerde mevlit mi okunuyor, yoksa yeni defnedilmekte olan bir mevtânın kabrine toprak atılırken Kur’an’la mı uğurlanmaya çalışılıyor şefaâti umularak. Bilemiyoruz. Bildiğimiz bir şey varsa bir yanda ölüm bir yanda düğün, bir yanda keder bir yanda neş’e hayat devâm edip gidiyor. Hepsi de bizim için! Siz uzaktan dinlerken, yer yer ölüler sanki davulla gömülüyormuş hissine kapılıyorsunuz. Ölümle düğün kavramları yan yana duruşuyor ister-istemez. Birden Mevlânâ çıkıp geliyor aşağıdan yukarı ve Allâh’ın selâmını veriyor. Sonra da ekliyor ellerini ağaçlara doğru götürerek:

“Bu ağaçlar toprak altındaki insanlara benzerler; ellerini topraktan çıkarıp halka doğru yüz türlü işârette bulunurlar. Duyana söz söylerler… Yeşil dilleriyle, uzun elleriyle, toprağın içindeki sırları anlatırlar…”

“Toprağa hangi tohum atılmıştır da bitmemiştir? İnsanların tekrar dirileceklerinden niçin şüphe ediyorsun?”

“HAK’LA BİR OLUNCA ÖMÜR DE HOŞTUR, ÖLÜM DE!”

“Cenâzemi görünce feryâd edip ağlama! Benim vuslat ve mülâkâtım (sevdiğimle buluşmam, yâni düğünüm!) asıl o zamandır!”

                   Gönül Sultanlarımızdan Mehmet Zâhid KOTKU Hazretleri de “Mü’minler için ölüm yoktur; ancak, bir âlemden başka bir âleme göç vardır.”buyuruyor.

Yüce Mevlâ cümlemizi “ölüm” şuuruyla dopdolu olarak“yaşatsın!” ves’selâm…

ORDU HAYAT GAZETESİ

20.11.2007

BİR BAŞKA TEPEDEN

Sana dün bir tepeden baktım azîz İstanbul!

Görmedim gezmediğim, sevmediğim hiçbir yer.

Ömrüm oldukça, gönül tahtıma keyfince kurul!

Sâde bir semtini sevmek bile bir ömre değer.

Nice revnaklı şehirler görünür dünyâda,

Lâkin efsunlu güzellikleri sensin yaratan.

Yaşamıştır derim, en hoş ve uzun rü'yâda

Sende çok yıl yaşayan, sende ölen, sende yatan.

Yahya Kemâl BEYATLI

BOZTEPE’DEN NAZÎRE

Sana dün Boztepe’den baktım ey lezîz Ordu

Görmedim gezmediğim sevmediğim hiçbir yer

Yaylalar bulut bulut çiçekler açıyordu

Yoroz’undan bakınca, başlar göklere değer

Nice tumturaklı şehirler görünür dünyâda

Lâkin efsûnlar bahşetmiş doğana Yaratan

Yaşamıştır derim, en hoş ve uzun rü’yâda

Sende çok yıl yaşayan, sende ölen, sende yatan.

Yahya Kemâl büyük şâir. Büyük Coğrafya’nın şâiri her şeyden önce.

Büyük coğrafyaların çocuğu çünkü.

Çocukluğunun geçtiği yerler bile başlı başına bir devlet şimdi.

Ama buna sevinememiş tabiî. Oralar devlet olurken, asıl devletini kaybetmiş zîrâ.

Hepimiz kaybetmişiz onunla birlikte.

“Kayıp Şehir” dediği Üsküp’ü, Manastır’ı, Mostar’ı; tüm Balkan’ları.

Şimdi pasaportlarla bile dolaşmakta güçlük çekiyoruz oraları.

“Tuna Nehri”  bundan dolayı “akmam diyor”

Hep birlikte arıyoruz Yahya Kemâl’in kayıp şehrini.

Yanıla-döküle, ine-çıka arıyoruz; ama kördüğüm olup kalıyoruz bir yerlerde.

Birileri çıkıp geliyor çağdaşlık adına, hümanizm adına; şu izm, bu izm adına.

Düğümleri keseyim derken kollarımızı-bacaklarımızı kesiyorlar.

Sonra da geçip ekranlarda seyrederek mizah ihtiyâçlarını gideriyorlar!

Biz de Yahya Kemâl gibi, İstanbul’a bakıp bakıp geçmiş hâtıralarla avunuyoruz.

“Seni uzaktan sevmek aşkların en güzeli!” şarkısını mırıldanıyor gibiyiz.

Bir yandan da minârelere bakıyoruz, kubbeleri temâşâ ediyoruz.

Köprüler, Çarşılar, Kervansaraylar, Su Kemerleri, Bedestenler, İmaretler…

Mezar taşlarına yaslanıyoruz. Onları çözmeye çalışıyoruz.

Okumaktan âciziz. Anlamaktan zâten âciz olacağız.

Bizim böyle bir şansımız da yok buralarda!

Atalarımız sanki hiç uğramamışlar gibi bu yörelere.

Ne adları var ne sanları; ne de eserleri…

Cumhûriyet döneminde de yapılan eski izleri silmekten öte bir şey değil.

      Sâdece Yüce Mevlâ’mızın lûtfettiği doğal güzellikler tek varlığımız olarak duruyor ortada.

Eskiye âit ne varsa horlayanlar, çıkardıkları gürültülerin, elin yaptıklarının yanında horlamaktan(!) öteye gitmediğini hâlâ anlayabilmiş değiller.

Onlara aldırmadan bir şeyler yapma zamânı gelmiş olmalı.

Şu an rüzgâr kendi tarafına esenler kendi kişisel menfaatlerini bir yana bırakıp şehrin ve sâkinlerinin geleceği adına en ideal olan yolu tutmak zorunda.

Yüce Rabbimizden, hiç olmazsa bundan sonraki neslimiz için, bir an evvel, böylesi dertleri olan yöneticiler nasip etmesini niyâz eyliyoruz ves’selâm…

ORDU HAYAT GAZETESİ

16.11.2007

Yol göründü gurbet ele giderim

Kadir Mevlâm nasıl nasıl ederim?

*

Gurbet elde bir hâl geldi başıma

Ağlama gözlerim Mevlâm kerimdir

*

Gönül gurbet ele gitme; ya gelinir, ya gelinmez

Her güzele meyil verme; ya sevilir, ya sevilmez

                   O zamanlar bu türküler, söylenen türküler değildi sâdece; ağlanan türkülerdi aynı zamanda. Çünkü bunlar yaşanan türkülerdi. Gidenler giderdi de kalanlar kaldığıyla kalır mıydı? Yoksa onu da bir efkâr alır mıydı? Almaz mı hiç? Yârdan, sevdiklerinden ayrılık dayanılır şey miydi? Ayrılık olur da, feryat olmaz mıydı hiç? Ya giden bir de dönüşü haddinden fazla uzatırsa ve bekleyen de azıttığı konusunda endîşe duymaya başlarsa iş nasıl olur? “Taşı-toprağı altın” denilip gidilen İstanbul’dan duyulan kuşkular yenilip yutulacak cinsten olmayınca sancılar nasıl dile getirilir?

Yârim İstanbul’u mesken mi tuttun ammân?

Gördün güzelleri beni unuttun amman!

Sılaya dönmemeye yemin mi ettin Amman

Gayrı dayanacak sabrım kalmadı vay vay

*

Yârim sen gideli yedi yıl oldu ammân

Diktiğin fidanlar meyveyle doldu amman

Seninle gidenler sılaya döndü amman

Gayrı dayanacak özüm kalmadı vay vay

Mektuba yazacak sözüm kalmadı vay vay

Gençlik elden uçtu gitti; gelmene lüzûm kalmadı vay vay!

                   Evet, bu örnekler uzar gider. Devâmını annelerinize babalarınıza, dedelerinize hattâ ninelerinize sorabilirsiniz.

                   Şarkıların da türkülerden kalır tarafı yoktu. Hemen hemen bütün şarkılar gurbet tezi üzerine kuruluydu. O zamanların meşhur şarkısı “Makber” baştan aşağı gurbet kokuyordu. Adını şiirinden alan bu şarkı, yazıldığı ve bestelendiği yılların gurbet havasını milletimiz için sonsuza kadar terennüm edecekti zâten. Bu şarkıyı duyup ta o yılların dağılmışlığını, kopmuşluğunu, çâresizliğini, kimsesizliğini, yalnızlığını, sâhipsizliğini hissetmemek mümkün mü? “Makber”, bizim milletimizin ortak gurbet ve akşamüstü şarkılarımızdan biridir! İstanbul  Yüksek İslâm Enstitüsü’nde okurken bir hocamız şöyle demişti: “Biz gençliğimizde Çamlıca’da bu şarkıyı dinlerken istisnâsız bütün dinleyiciler ağlardı!”

                   Aslında, Makber yıllarının burukluğu hâlâ devâm ediyor. Çünkü coğrafyamızda gözyaşı durmuyor. Eskiden, Makber söylenirken, gözyaşı dökenlerle gözyaşı dökülürdü. Şimdi gözyaşı döken kardeşlerimiz çok ama, gözyaşı dökenlerle gözyaşı dökecek, Makber kültürüne sâhip kardeşler yok. Eski günler unutulmuş. Yeni yollar tutulmuş. Şen şarkılar, şuh şarkıcılar dikkâtimizi dağıtmış, kültürümüzü cıvıtmış. Köyden kente, kentten ülkeye, ülkeden coğrafyaya her tarafta bir çözülme ve hâfıza kaybı meydana gelmiş. tüm değerlelerimiz sulandırılıp sele verilmiş. Kısaca, “güler olmuşuz ağlanacak hâlimize” de farkında değiliz!

                   Şimdi yeniden, bizi birleştiren, kaynaştıran; birlikte ağlayıp birlikte güldüren türkülere, şarkılara, sanatlara ve duygulara dönme zamânıdır. Gurbet ne sıla ne, firkât ne vuslat ne, hicret ne uhuvvet ne, vahdet ne? Bunları iyice öğrenme ve ne tarafa doğru gittiğini anlamaya çalışmak gerektiğini düşünme vaktidir. Aksi takdirde, gurbet kültürü olmayınca sılayı bulmak güçleşebilir. Zîrâ her şey zıttıyla kâimdir ves’selâm…

ORDU HAYAT GAZETESİ

13.11.2007

Başı hiç gâileden kurtulmuyor. Kurtulması da mümkün değil.

Çünkü o büyük bir millet. Sorumlulukları olan bir millet.

Duygu, düşünce ve etkileri sınırlarla sınırlı olmayan bir millet.

Çünkü o bir “meyveli ağaç” her şeyden önce.

Yer altı yer üstü zenginlikleri iştah kabartıyor.

Mâzîsi zengin. Kültürel mîrâsı hârikul’âde.

Çağ açıp çağ kapamış; üstün medeniyetler kurmuş bir millet.

Tâ Orta Asya’dan bu yana dünyânın süperlerinden olmuş.

O zamanların “Top” oyunlarında liderlikten aşağı düşmemiş.

Maçları kazanan hep o olmuş. Tabiatıyla kupaları götüren de!

Kendi mahallesinin takımlarını da koruyup kollamayı ihmâl etmemiş.

Başka mahallelerin çetelerine ezdirmemiş onları hiçbir zaman.

Zâlimlerin korkulu rüyâsı, mazlûmların  sığınağı olmuş bir millet.

Şâirin dediği gibi:                 Bir târih boyu hep güneşe koştuk;

Karanlık doğmadı hiç batımızdan!

Mazlûmlar bizlere hasret çekerler,

Zâlimler titrerdi karaltımızdan!

Bu yüzden ona kin duyanlar, husûmet besleyenler çok.

Çünkü bu millet aynı zamanda, tâbiri câizse “oyun bozan” bir millet!

Kuzey Afrika’da, Balkanlar’da, Kafkaslar’da, OrtaDoğu’da insanların huzur ve barışına olağanüstü katkılar sağlamış bir millet.

Kurtuluş Savaşı’yla da Afrika başta olmak üzere bir çok mazlûm millete örnek olmuş bir millet.

Sözünü ettiğimiz Coğrafyaların bugününe bakmak söylediklerimizin anlaşılması noktasında yeterli olacaktır sanırım.

Bu Coğrafyalarda huzur artık Kaf Dağı’nın da çok ötesinde.

Dünyânın zenginliklerini sömürmek isteyenlere fırsat vermeyen, göz yummak istemeyen bir millet bu millet.

Kanayan bir yara gördüm mü yanar tâ ciğerim!

Onu dindirmek için, kamçı yerim; sille yerim!

Adam aldırma da geç git diyemem, aldırırım

Çiğnerim, çiğnenirim; hakkı tutar kaldırırım!

                   Bu gün yaşananlar dünyânın zenginliklerini eline geçiren modern çetelerin bulanıklıklardan beslenen politikalarının bir sonucudur.

                   Amerika’nın OrtaDoğu’daki asıl hedefinin Türkiye olduğunu anlamak için okur-yazar olmaya bile gerek yok.ABD’nin Afganistan’da, Somali’de, Irak’ta bulduklarından çok daha fazlası ve stratejik olanları Türkiye’mizde fazlasıyla mevcut. Olay bir “Kürt” olayı değildir. Nâzikleştirilen  “kürt” kartı üzerinden oynanan ve ülkemizin içinde de yangını yaygınlaştırma hedefini güden çirkin bir senaryodur.

                   Şu anda, askerde olan kardeşimi ziyâret için geldiğim Burdur ilimizdeyim. Burada bugün “Hepimiz Mehmetçiğiz!” üst başlıklı bölücü teröre lânet mitingi var. Sanırım tüm ülkemizde benzer protestolar yapılıyor. Yapılmalı da. Ancak bu mitingleri de çığırından çıkarmak isteyenler, Kuzey Irak’a gitmeyi hesaplarken, burada başımıza yeni gâileler açıp, bizi, “Midyat’a pirince giderken evdeki bulgurdan olmak!” durumuna sokmak isteyenler olabilir. bunlara meydan vermemek te en az cephedekilerin yaptığı kadar önemli bir görevdir. Çevremizde Doğulu vatandaşlar olabilir. Erzurum’da olduğu gibi Kürt vatandaşlarımızın yoğun olduğu mahaller bulunabilir. Bu ateş içerden tutuşmaktan çok dışardan tutuşturulmaya çalışılan bir ateştir.

                   Aman dikkât. Kardeşliğimizi bozmayalım. Şehitlerimize Allâh’tan rahmet, yakınlarına ve Aziz Milletimize, hepimize sabırların en güzelini diliyorum.

                   İçerde “bir” olmadan dışarıda pîr olmak mümkün değildir ves’selâm…

ORDU HAYAT GAZETESİ

Yüce Rabbimiz bu millete acısın. Dâimâ yardımcısı olsun.

Başı hiç gâileden kurtulmuyor. Kurtulması da mümkün değil.

Çünkü o büyük bir millet. Sorumlulukları olan bir millet.

Duygu, düşünce ve etkileri sınırlarla sınırlı olmayan bir millet.

Çünkü o bir “meyveli ağaç” her şeyden önce.

Yer altı yer üstü zenginlikleri iştah kabartıyor.

Mâzîsi zengin. Kültürel mîrâsı hârikul’âde.

Çağ açıp çağ kapamış; üstün medeniyetler kurmuş bir millet.

Tâ Orta Asya’dan bu yana dünyânın süperlerinden olmuş.

O zamanların “Top” oyunlarında liderlikten aşağı düşmemiş.

Maçları kazanan hep o olmuş. Tabiatıyla kupaları götüren de!

Kendi mahallesinin takımlarını da koruyup kollamayı ihmâl etmemiş.

Başka mahallelerin çetelerine ezdirmemiş onları hiçbir zaman.

Zâlimlerin korkulu rüyâsı, mazlûmların  sığınağı olmuş bir millet.

Şâirin dediği gibi:                 Bir târih boyu hep güneşe koştuk;

Karanlık doğmadı hiç batımızdan!

Mazlûmlar bizlere hasret çekerler,

Zâlimler titrerdi karaltımızdan!

Bu yüzden ona kin duyanlar, husûmet besleyenler çok.

Çünkü bu millet aynı zamanda, tâbiri câizse “oyun bozan” bir millet!

Kuzey Afrika’da, Balkanlar’da, Kafkaslar’da, OrtaDoğu’da insanların huzur ve barışına olağanüstü katkılar sağlamış bir millet.

Kurtuluş Savaşı’yla da Afrika başta olmak üzere bir çok mazlûm millete örnek olmuş bir millet.

Sözünü ettiğimiz Coğrafyaların bugününe bakmak söylediklerimizin anlaşılması noktasında yeterli olacaktır sanırım.

Bu Coğrafyalarda huzur artık Kaf Dağı’nın da çok ötesinde.

Dünyânın zenginliklerini sömürmek isteyenlere fırsat vermeyen, göz yummak istemeyen bir millet bu millet.

Kanayan bir yara gördüm mü yanar tâ ciğerim!

Onu dindirmek için, kamçı yerim; sille yerim!

Adam aldırma da geç git diyemem, aldırırım

Çiğnerim, çiğnenirim; hakkı tutar kaldırırım!

                   Bu gün yaşananlar dünyânın zenginliklerini eline geçiren modern çetelerin bulanıklıklardan beslenen politikalarının bir sonucudur.

                   Amerika’nın OrtaDoğu’daki asıl hedefinin Türkiye olduğunu anlamak için okur-yazar olmaya bile gerek yok.ABD’nin Afganistan’da, Somali’de, Irak’ta bulduklarından çok daha fazlası ve stratejik olanları Türkiye’mizde fazlasıyla mevcut. Olay bir “Kürt” olayı değildir. Nâzikleştirilen  “kürt” kartı üzerinden oynanan ve ülkemizin içinde de yangını yaygınlaştırma hedefini güden çirkin bir senaryodur.

                   Şu anda, askerde olan kardeşimi ziyâret için geldiğim Burdur ilimizdeyim. Burada bugün “Hepimiz Mehmetçiğiz!” üst başlıklı bölücü teröre lânet mitingi var. Sanırım tüm ülkemizde benzer protestolar yapılıyor. Yapılmalı da. Ancak bu mitingleri de çığırından çıkarmak isteyenler, Kuzey Irak’a gitmeyi hesaplarken, burada başımıza yeni gâileler açıp, bizi, “Midyat’a pirince giderken evdeki bulgurdan olmak!” durumuna sokmak isteyenler olabilir. bunlara meydan vermemek te en az cephedekilerin yaptığı kadar önemli bir görevdir. Çevremizde Doğulu vatandaşlar olabilir. Erzurum’da olduğu gibi Kürt vatandaşlarımızın yoğun olduğu mahaller bulunabilir. Bu ateş içerden tutuşmaktan çok dışardan tutuşturulmaya çalışılan bir ateştir.

                   Aman dikkât. Kardeşliğimizi bozmayalım. Şehitlerimize Allâh’tan rahmet, yakınlarına ve Aziz Milletimize, hepimize sabırların en güzelini diliyorum.

                   İçerde “bir” olmadan dışarıda pîr olmak mümkün değildir ves’selâm…

ORDU HAYAT GAZETESİ

23.10.2007

                   İSTİKLÂL Marşı ve Saygı Duruşuyla başlayan programın Kur’an Tilâvetini 1998-99 yıllarında Türkiye Kur’an-ıKerîm’i Güzel Okuma Yarışması 1.liği alan ve hâlen Ünye Değirmendibi Beldesi Merkez Câmii İmamı Süleyman ŞİMŞEK Hoca yaptı. Genç okuyucunun çok beğeni toplayan profesyonel okuyuşunun ardından İl Müftüsü Tâceddin SEVİNÇ bir selâmlama konuşması yapmak üzere kürsüye geldi. Tâceddin SEVİNÇ yaptığı kısa fakat duygulu konuşmasında Din Görevi ve Câmiin bilinç, kültür, çevre, insan ve toplum açısından önemine vurgu yaparak, programda emeği geçenlere ve katılımcılara teşekkür etti.

                   Sunucu ZaferiMillî Câmii İmam-Hatîbi Muhammed ERSU daha sonra, hayât hikâyesini okuduğu konuşmacı Ordu Merkez Vâizi Aydın İŞBAKAN Hoca’yı kürüyse dâvet etti.

                    Konuşmasını üç bölüm hâlinde sunan İŞBAKAN, öncelikle “İmam” ve “DinGörevlisi” kavramı ve bu kutsal görevin târihî süreci üzerinde durdu. “İmam” önceleri İmam Ebû Hanîfe, İmam Şâfiî vs. örneklerinde olduğu gibi Öncü, Önder, Lider gibi anlamlar taşırken zaman içerisinde câmide namaz kıldıran görevli anlamını ifâde eder olmuştur. Batıdaki anlamıyla “Din Adamı” kavramı bizim anlayışımızla uyuşmuyor. Çünkü bizde ruhbanlık yoktur. Herkes namaz kılacak ve kıldıracak kadar dînini bilmeye mecburdur. “Her Müslüman dîninin görevlisidir” ve bir din görevlisi kadar sorumlu olduğu şuuruyla hareket etmelidir. Bu târih boyunca böyle olmuştur. Millî Mücâdele’nin ilk kıvılcımını çakanlar Din Âlimleri olmuştur. O zamanın örfî yapısında İmamların verdiği fetvâların önemi açıktır. İşte Sütçü İmam örneğini hepimiz biliyoruz.” Daha sonra Denizli Müftüsü Hulûsî Efendi’den başlamak sûretiyle bölge bölge Din Âlimlerinin Millî Mücâdele’de oynadığı rolleri tek tek anlattı. Bu bağlamda Ordu’lu Mehmet İlhâmi isminden de söz etti. Hoca Efendilerin verdiği fetvâ metinlerinden örnekler sundu. Erzurum ve Sivas Kongrelerinde oynadıkları roller, bulundukları yerlerde kurdukları cemiyetler, yaptıkları miting ve faaliyetleri anlattı. Hoca’ların lâfta kalmayıp millî kuvvetlerin başında bizzat çarpıştıklarını belirtti. İlk Meclisin çoğunluğunun da Din Âlimlerinden oluştuğunu vurguladı. Bugün de câmiler ve din görevlilerinin millî bünye ve kültürü koruyucu ve destekleyici bir rol oynadıklarını, dış etkilere ve yabancı kültürlerin istilâsına karşı etkin mukâvemet fonksiyonu icrâ ettiklerini belirtti. Dolayısıyla din görevlileri konumlarının önemini bilip ona lâyık kalitede hareket etmeli, halk da onlara karşı anlayışlı ve de yardımcı olmalıdır. Konuşmacı Aydın İŞBAKAN coşku ve duygu dolu konuşmasını dünden bugüne bütün DİN GÖREVLİLERİ’ne yazdığı kendi şiirini okumak sûretiyle sözlerini noktaladı:

BİZ DE ONLARI RAHMET VE MİNNETLE

ANIYOR VE DİYORUZ Kİ:

RÛHUN ŞÂD OLSUN EY KARA GÜN DOSTU

SEN GAYRET EDİP BIRAKTIN BİZE BU YURDU

MEVLÂM RAHMET EYLESİN HEP TEKER TEKER HEPİNİZE

ÖNDER, LİDER VE REHBER OLDUNUZ SİZLER BİZE

SIRA ŞİMDİ BİZDE EY KARDEŞLER, EY HOCALAR

REHBERE UYMAYANLAR DÜZ YOLDA BİLE BOCALAR

ÂLİM, MUALLİM, MÜEZZİN, İMAM, VÂİZ, MÜFTÜ

MİLLETİYLE YÜCELSİN DİN GÖREVLİM; ÇAĞLAR ÜSTÜ!

BİR VE KARDEŞ OLSUN YİNE TÜM İNSANLAR

BAK, SENİ BEKLİYOR DİN GÖREVLİM, YARINLAR!

GÜLSÜN YİNE YÜZLER, EŞLER VE DOSTLAR

BIRAK, ÇATLASIN HIRSINDAN HÂİN DÜŞMANLAR!

IŞIK VE NUR OL VİCDANLARA, KALDIR ZİLLETİ

VERSİN SANA RABBİM RAHMETİYLE CENNETİ!...

Aydın İŞBAKAN

Programın son bölümünde belgeler dağıtıldı. Ödül Belgesi verilenler şöylece sıralandı:

2007 Yılı Câmiler ve DinGörevlileri Haftası münâsebetiyle yapılan yarışmalarda

İl 1.si olmaları dolayısıyle belge verilenler:

Hutbe Yarışması 1.si: Abdülkâdir DEMİR (Karşıyaka Câmii İmam-Hatîbi)

Ezanı Güzel Okuma Yarışması 1.si: Muhiddin YURTTAŞ (Ulu Câmi İmam-Hatîbi)

Hâfızlık Yarışması 1.si: Aydın GÜNEŞ-Fatsa (İmam-Hatip)

Kurân-ıKerîm Yarışması 1.si: Mustafa KESKİN (Kur’an Kursu Öğreticisi)

Yüksekokul Bitirdiği için Ordu Müftülüğünce Teşekkür Belgesi ile ödüllendirilenler:

Hamza URAL,Neşet KÜLÜNK, Ahmet HASEKEN, Namık SARAÇOĞLU, Kazım TURGUT, Aziz AH, Hidayet ALTUNIŞIK, Mehmet ALACALAR, Yunus AKSU

Verimli Çalışmalarından Dolayı Diyânet İşleri Başkanlığınca

TEŞEKKÜR BELGESİ ile ödüllendirilenler:

Nurşen GÜNEY, Hatice DEMİR, Hanife TAŞ

Gayrimenkul hediye eden hayırseverlere de Diyânet Vakfınca Teşekkür Belgesi verildi.

Filistin askısı,

EnverUsta keskisi

Devrimbaz eskisi

Davlumbaz üsküsü

Vatandaşın türküsü

Türbanlının kürküsü

Türbansızın ülküsü

Bunların gürültüsü

Mîde gurultusu

Şımarmışlık tortusu

Makam-mevkî korkusu

Diz çökme menisküsü

Demokrasi küsküsü

Belânın püsküllüsü!

Bağırırlar ciyak ciyak

Kim geçecek artık kıyak?

Milletten yediler dayak

Bilmem hâlâ bu ne ayak?

Gider mi sarımsaklasak?

Ramazan falan demezler

Halkın suyuna gidemezler

Bir hayır söz söylemezler

Herzeden başka yemezler

Azıcık gülümsemezler

Cumhûru hiç iplemezler

Anadolu’yu kliplemezler

Millî olanı tiplemezler

Değerleri çiplemezler

Katıdırlar, esnemezler

Kinlerini gizlemezler

Din-diyânet dinlemezler

Vatandaşı anlamazlar

Seçim-meçim tınlamazlar

Sesleri çok; gerçi azlar

Başörtüde tırlatırlar

Kitap-defter fırlatırlar

Kolluk güce zorlatırlar

Züppelere horlatırlar

Hippileri zırlatırlar

Millet bunları hatırlar

Seçim gelince satırlar

Zanneder ki bırakırlar

İnat eder hep şakırlar

Hem de bak; takır-takır’lar!

Anayasa, Babayasa

Derler; kaba-saba yasa!

Bunu Sülü Baba yapsa ya!

Sonra şapka kapsa ya!

Zincirbozan’a sapsa ya!

Olmasın Malezya, Sudan

Olsun hep havadan-sudan!

Uyanmasın halk uykudan

Uykumuz kaçtı kuşkudan

Olmasın Malezya, Sudan!

Müslümanlığın M’esine

Karşılar  Ezan sesine

Tahammül yok zerresine

“Orası ne, burası ne?

Zıt Lâiklik ilkesine!”

Nerden geldi bu adamlar?

Her gün bir yenisi damlar

Süslü-püslü şu madamlar

Niye halka şaşı bakar?

İnşâllâh biter tamtamlar

Nûrânî der kavga zarar

Barışta kılmalı karar

Dövüş-kavga ele yarar

Herkes bu günü çok arar

ORDU HAYAT GAZETESİ

28.09.2007

Ramazan geldi eyvallâh

Rahmet gönderdi Allâh

Hoş geldin gözümüz aydın

Hoş geldin bârekâllâh

Göz aydın hepimize

Mübârek günler bize

Onbir ayın sultânı

Hoş geldin evimize

Bu gece ayın evveli

Açıldı İslâm’ın gülü

Geldi Mübârek Ramazan

Mesrûr etti cân ü dili

Eriştik Ramazan’a

Şükür kavuşturana

Bu ayda oruç tutmak

Huzur verir insana

İşte geldim kapınıza

Selâm verdim yapınıza

Selâmımı almaz isen

Daha gelmem kapınıza

Nine nine kalksana

Pencereden baksana

Kalkmazsan koca nine

Zor çıkarsın akşama

Evlerinin önü mersin

Yolum gider tersin tersin

Küçük beyden bahşiş de aldım

Allâh uzun ömürler versin…

Güm, güm be de güm güm…

Câmide arkadaşlar

Kaynaşır coşku başlar

Rahmet ayıdır bu ay

Gözlerden yağar yaşlar

Ramazan hoş misâfir

Bize çok değer verir

Yazar beratımızı

Cennetlere gönderir

Hakk’ın bize ihsânısın

Hem ayların sultânısın

Sen bir saâdet kânısın

Ey mâh-ı sultân merhabâ

Hoş geldin kutlu misâfir

Kâlbimiz senin haydi gir

Arındır tüm lekelerden

Bırakma rûhumuzda kir

İşte geldim ekim büküm

Sırtımda davuldur yüküm

RamazânıŞerîf hayrola

Cümleye selâmünaleyküm

Sokak yolu dar mıdır?

Minâresi var mıdır?

İftara kal diyorlar

Acep aslı var mıdır?

Ramazan hatırına

Çıktım sahur turuna

Ses kısıldı bakmayın

Davulcu kusuruna

İstanbul’dan gelen katar

Kamçısını göğe atar

Benim ağam çok cömerttir

Çifte onluk birden atar

Ezanlar hep okundu

İftarlığım lokumdu

Aç karnına çok yedim

Bana biraz dokundu

Eski câmi direk ister

Onarmaya yürek ister

Benim karnım toktur ammâ

Arkadaşım börek ister

Günâh olsa da yığın

Yine sen O’na sığın

Gazâbını geçmiştir

Rahmeti Rabbımız’ın

Karşıma fener geldi

Aklıma neler geldi

Börek bekledim ammâ

Sofraya döner geldi

Mâni mâni üstüne

Mâni başım üstüne

Davulcu diller döker

Ramazanın kastına

Bak bülbül sadâsına

Şükreder Hüdâsına

Âşıklar boyun eğmiş

Yalvarır  Mevlâsına

Gökyüzünün melekleri

Devran eder felekleri

Bu ayda ikrâm edenin

Zâyî olmaz emekleri

Herkes uykuya daldı

Uyku evleri aldı

Sizleri uyandırmak

Biz çocuklara kaldı

Halayıklar halayıklar

Ocak başında uyuklar

Davulumun sesini duyunca

Pirincin taşını ayıklar

Ne uyursun, ne uyursun

Bu uykuda ne bulursun?

Kıl namazı, tut orucu

Tüm dertlerden kurtulursun

Su içtim serinledim

Derde düştüm inledim

Takvimde okuyunca

Büyük sözü dinledim

Güm güm kapı çatlayacak

Sahur vakti atlayacak

Uyanın ey uykucular

Davulumuz patlayacak

Hava sıcak terlerim

Birçok mâni derlerim

Bu akşam dâvetim var

Sizleri de beklerim

Ne yaptıksa olmadı

Kimse bizi duymadı

De uyanın komşular

Daha mânî kalmadı

ORDU HAYAT GAZATESİ

28.09.2007

 farkettik Ordu Üniversitesi Rektörümüz Prof. Dr. Halûk KEFELİOĞLU’nun son beyanatıyla. Ankara’da YÖK toplantısından aldıkları hızla kısaca: “Türban AİHM kararlarına aykırıdır!” buyurmuşlar. Onun suçu yok. “Elçiye zevâl olmaz” derler. Ancak Sayın YÖK Başkanı ve böyle söyleyenler, öyle düşünüyorlarsa niye kaygılanıyorlar ki? Meclis görevini yapsın, beğenilmezse anayasal kurumlar görevini yapar, iş AİHM’ye gider. Normal süreç işler. Nasıl olsa sonuç sizin dediğiniz gibi gerçekleşir! Bu telaş ne öyleyse? Bu patıranma niye? Gereksiz yere arka bahçelik yapmanın âlemi ne?! Yangından kaçırılan mallar için yeni bir yangın mı?

                   İşte, neredeyse 20 yıldır Üniversitelerimizle ilgili sevindirici hiçbir gelişme göremiyoruz. Asırlarca dünyâya hükmetmiş, medeniyet ve insanlık örneği olmuş Şerefli Anadolu insanı, çocuklarının üniversite kazandığına adamakıllı sevinemedi bir türlü.

Bütün dünyâya hoşgörü ve adâlet götürmüş bir milletin evlâtları kendi üniversitelerinde hep hakâretle karşılanmış, giyimiyle-kuşamıyla, hayat tarzıyla aşağılanmış, Anadolu çocuklarının “kendisi olma”sı hazmedilememiştir.

                   İşte bunun için vatandaşın hep endişeler, endişeler, endişeler sarmış ufkunu üniversite deyince. Kazanamadığına üzüldüğü kadar kazandığında da dolu dolu bir heyecan duyamamış. Çünkü üniversitelere ve onların ortamlarına güvenememiş hiçbir zaman. Dövüşler, kavgalar, uyuşturucular, cinâyetler, intiharlar, satanizm.

                   Doğuya gidenler bedenen vurulup dökülürken, batıya gidenler de kaynağı belirsiz tezgâhlarda rûhen ve ahlâken dökülmüşler; kendi kültür iklimlerinin uzağına  savrulmuşlardır.

Bunlar rahatsız etmemiş beyefendileri. Çünkü onlara göre bunlar, değişimin, dönüşümün, aydınlanmanın, modern hayâtın tâ kendisi!

                   Ama, başörtüsü görünce kırmızı görmüş boğayı aratmadılar; bilim adına, özgürlük adına. Kolluk kuvvetlere başvurdular.  Âdetâ etten duvar oluşturdular Anadolu çocuklarına karşı. Yürüdüler. Devleti millete karşı yürümeye dâvet ettiler. Kızlarımızı ağlattılar, oğullarımızı inlettiler; millet olarak hepimizin yüreğini sızlattılar.Anadolu insanının verdiği vergiler ve sağladığı imkânlarla kurdukları saltanatlarını Anadolu çocuklarına karşı sopa olarak kullanmaktan vicdânî rahatsızlık duymadılar.Ahlâk kavramının yerine etik getirerek vicdânî sıkıntılardan kurtulduklarını sandılar!

                   Anadolu’dan gelen saf “kara” câhilleri  ithal malı hangi boyaları kullanarak nasıl “aydın” yaparızın kaygısında oldular hep. Onları, Anadolu’dan getirdikleri elbiselerden ve özelliklerden nasıl soyup ta şöyle meclislere, gözlere, kulaklara, batılı dostlara hitap eder hâle getirebilirizin hesaplarını yaptılar. Kuzu kuzu soyunmayanları zorla soydular örtülerinden.

                   Haklarını yemeyelim! Bu konuda zaman zaman bilimselliğe başvurarak iknâ odaları ihdâs eylediler. Ne keşif ama değil mi? Adı Üniversite olan bir bilim ocağına da böylesi keşif ve îcatlar yakışır! Yoksa keşifsiz, nasıl ispatlayabiliriz kendimizi ele-âleme karşı?! Bir şekilde gündeme gelmeliyiz, bir şekilde burada üniversite olduğu görülmeli!

                   Vel’hâsıl, üniversite deyince hep sıkıntı geldi akla. Bilimden gayrı her şey geldi.

Zorbalık geldi, zulüm geldi, yolsuzluklar geldi, kibir geldi, aşağılama geldi. Üniversitelerimiz açıldı, sevinemedik. Rektörler konuştu; rûhumuz daraldı. Ekranlarda gördük, ufkumuz karardı. Sakalları var, bizimkine benzemez. Bıyıkları varsa, Stalin’i mi çağrıştırır desem, yoksa Lenin’i mi?

                   İşte sevgili okurlar, durum ortada. Ordu’ya bir Üniversite açıldı Dün bir bugün iki. Daha doğru-dürüst bir yer bulunamamış. Yapılanma ve yapılaşma aşamasında. Hükümetin kararıyla kurulmuş ve yine onun himmetine muhtaç. Milletten katkı isteniyor. Yegâne geçim kaynağı fındığa göz dikilmiş.   Bunlar hâlledilmemişken, kâhir çoğunluğu incitebilecek sözleri söylemek konusunda hiç tereddüt gösterilmiyor. Kaldıki verilen beyanatlar hiçbir yaraya merhem de olmuyor. Mübârek  Ramazan ayında olsun, Amerika’nın Irak’ta yaptığı gibi yapmayıp, şu mazlûm milletin duygularını incitebilecek sözleri söylememeye çalışma nezâketini esirgemesek ne kaybederiz?

                   Bir şey kaybedilmez, aksine çok şey kazanılır ama bunlar bu ince siyâsetin değil sâdece gözü kör “Arka Bahçe Siyâseti”nin gereğini yaparlar, CHP’nin yaptığı gibi. Zîrâ “Huylu huyundan vaz geçmez!” der -bunların bir türlü huyuna suyuna gidemediği aziz milletimizin- atalar sözü.

                   Bunlar Allâh’tan korkmadığı gibi Milletten de korkmuyorlar. Tavırlarıyla demokrasiyi de, cumhûriyeti de kaale almıyor görüntüsü veriyorlar. Güvendikleri çok sağlam başka yerler var havasındalar. Bu yerin, millet olmadığı kesin.

                   Hep te karşımıza bu aziz millet çıkıyor. Bu milletten kurtuluş yok. O milletin ataları ne demişler,onlar adına esefle belirtmek gerekirse:

Korkma Allâh’tan korkandan; Kork Allâh’tan korkmayandan!

ORDU HAYAT GAZETESİ

25.09.2007

Mevlâ’nın verdiği nîmetleri değerlendirmeyi ihmâl etmiyoruz elhâmdülillâh.

Bağlarda-bahçelerde, dağlarda çöllerdeyiz. Çiçeklerde güllerdeyiz.

“Gidiyoruz gündüz-gece”Geziyoruz, tozuyoruz. Okuyoruz, yazıyoruz.

Yaylada, cenikteyiz. Tarlada, fındıktayız.

Koşuyoruz, topluyoruz. Oynuyoruz, hopluyoruz.

Bahçelerde fındıklar, aralarda erikler; türlü türlü meyveler.

Türlü türlü sebzeler. Sayılamayacak zenginlikte bitkiler.

“ Kendisinden isteyebileceğiniz her şeyi size (Allâh) vermiştir. Allâh’ın nîmetini sayacak olsanız bitiremezsiniz. Doğrusu insan pek zâlim ve çok nankördür.”

Böcekler. Kuşlar. Sürüngenler. Çeşit çeşit sesler. Çeşit çeşit orkestralar.

Derken, gelir sonbahar. Hele bir bak neler var?

Çeşit çeşit incirler, üzümler; cins cins üzümler.

Hepsinin rengi başka, tadı başka; kokusu başka. Yapraklarının deseni başka, dokusu başka.

Fındık, Ramazan, Sonbahar üçlüsünü birlikte idrâk ettik.

Maddî-mânevî sonsuz nîmetle karşı karşıyayız. Ama bunların farkında mıyız?

Gurbetlerden geliyoruz. Cennet memleketimizin güzelliklerine dalıp gidiyoruz.

Elimizden geleni ardımıza koymadan tüm imkânlardan istifâde ediyoruz.

Fındığı topluyoruz. Topluyoruz ama, sâdece –tâbiri câizse- yolaklayıp geçiyor muyuz?

Yaprağını, filizini, aralardaki diğer bitkileri hiç inceleme, oradaki iç güzellikleri gözlemleme ihtiyâcı duyuyor muyuz? Bu renk cümbüşünün, nîmetler deryâsının arkasındaki kudreti görme çabasında mıyız? Şuur altımızda bu bilinç elbette var ama, çocuklarımıza eşyâya ibretle bakma, güzellikleri fark ile hamd ve şükretme terbiyesi veriyor muyuz?

Yoksa, maddeyi put hâline getiren günümüz -sözüm ona- uygarları gibi(!) bizi sâdece para getiren tarafı ilgilendirip, onu da hoyratça koparıp, yemenin peşinde mi koşuyoruz?

Nîmetleri talanlayıp geçmekle gerçeği görmezden gelmek arasında ne fark var?

Şu Ramazan’ı da, yaşamanın yanında toplumumuza ve kültürümüze kattığı güzellikleri fark etmek gerekir. Ramazanla birlikte her şey baştan aşağı güzelliklere boyanıyor.

Televizyonların Ramazanla ilgili programları medeniyetimizin kaynakları, dinamikleri ve tezâhürlerini en güzel şekliyle görebildiğimiz programlar oluyor.

Sözün özü; Yüce Rabbim tüm güzellikleri bize bahşetmiş.

Görmeden, işin hakîkâtine ermeden bir âmâ gibi geçip kaybolmayalım şu güzellikler arasından. Varlıktaki sevgiyi görelim ve her şeye sevgiyle bakmayı ilke hâline getirelim. İşte o zaman sevgiyi ve sevgiliyi görür, sevgiye ve sevgiliye ulaşırız.

Yûnus’umuzun formüle ettiği gibi: Yaratılanı severim, Yaratan’dan ötürü diyerek dolaşalım âlemde.

“O (Allâh) çok bağışlayan ve (Mü’minleri) çok sevendir.” Buruc Sûresi:14

Sevdiği için bizlere bunca güzellikler ikrâm etmiş.

Bize düşen de sevildiğimizin farkında olmak, âleme sevgiyle bakmak, hamdimizi ve şükrümüzü bilmektir.

Sevgi kelimesinde hayat veren bir sır var

Onsuz olan her işde mutlakâ bir kusur var

*

Niçin başın göklerde, ne aslansın ne devsin

Yaratılmışları sev, Allâh da seni sevsin!

ves’SELÂM…

SORULAR

Hergün güneşin doğduğunu

Her zaman aydınlık

Her zaman daha bir güzel

Yolumuzu aydınlattığını

Biliyor muyuz?

Bunca ışığa, bunca ısıya

Yeşeren yaprağa, açan çiçeğe

Bereketli yağmurlara

Pamuk pamuk karlara

Teşekkür ediyor muyuz?

Kuşlar dallarda

Rüzgâr yollarda

Ve sular çağlayanlarda şarkılar söyler:

İçli, sâde, duru şarkılar

Dinliyor muyuz?

Bir saka kuşu, bir serçe

Bir daldan öbürüne atlarken

Ya da bir kelebek uçarken

Kâlbimizin sevgiyle atışlarını

Duyuyor muyuz?

Bunca olan-bitenden ey dost

Bunca olan-bitenden

Allâh’a yol buluyor muyuz?

ORDU HAYAT GAZETESİ

22.07.2009