ACABÂ NEDİR, NEDİR?

Önceki gün Muharremin 1’iydi. Yâni, hicrî yılbaşı. Hayırlı, mübârek olsun.

1430. hicrî yıla girdiğimiz günler İslâm Dünyâsı için hep olagelen kan deryâsının okyanuslaştığı günler oldu. Gazze’de 500’e yakın şehit var. Kâfirler saldırı için hep Müslümanların özel günlerini seçiyorlar. Ya Ramazan, ya Bayram, ya Muharrem. İsrail, kardeşlerimizi Amerikan bombalarıyla vuruyor. Dökülen kanları, kanı çok seven ve özellikle Müslümanların kanından beslenen vampirlerine özel günlerinde altın kadehlerde ikram ediyorlar. Neş’elerine neş’e katıyorlar. Yeni yıllarına ağız tadlarıyla(!) giriyorlar. Evlâtlarına ve yandaşlarına yeni yıl hediyesi olarak takdim ediyorlar.

Kan Kudüste akıyor ama, tüm İslâm Âleminin yüreğini yakıyor.

Fıtratını yitirmemiş beşeriyet de feryat ediyor. Her yerde protestolar var. Başta Müslümanlar olmak üzere insanlık âlemi isyânlarda. İsrâil, kendi sonunu hazırlamak için elinden geleni yapıyor. Dünyâda şu an îtibârıyle var gibi gözüken genel sükûnet havasını, hicrî ve mîlâdî yıl başlangıç günlerinin hatırını gözetmeden, insanlara ölüm kusan namlularla sürpriz yapan Amerika ve İsrâil, acımasız bombalarıyla, mermilerini değil kendi papuçlarını dama attıklarını göreceklerdir. İnsanlığın, zulmün böylesine artık tahammülleri kalmadığını bilecekleri günler yakındır. Rabbim inşâllâh o günleri bizlere yakın zamanda gösterecektir.

Derken, yarın mîlâdî yıl başlıyor. İnsanlar, bir yaş daha büyüdüklerini hiç akıl etmeden çocuklaşıyorlar. Hattâ bebeleşiyorlar. Yâni, akıldan uzaklaşıyorlar. İçki eksenli eğlence ve âlemleriyle sarhoş olarak aklı tâtile çıkarıp çılgınlık lâbirentlerine doğru kayıp gidiyorlar. Nereye? Hiç önemli değil! Yeter ki bildiklerinden, bulundukları yerlerden, kısaca kendilerinden uzaklaşsınlar da ne olursa olsun! Gazze’ymiş, Filistinmiş, krizmiş, ölümmüş, toprakmış, hesapmış, kitapmış, mîzanmış; hepsi de hak getire! Bakalım, yaptıkları zulümlerle zevkten dört köşe neşelenenlerle birlikte bizler de, kardeşlerimizin feryatlarının arşı titrettiği şu günlerde onların kanı üzerinde tepinecek miyiz? Yoksa, kardeşlerimizin zulümden, işkenceden, insanlığın da bedbahtlıktan kurtulması için duâ mı edeceğiz? Aklımızı başımıza alıp, geçmiş yılların muhâsebesini mi yapacağız, yoksa bizi insan yapan aklı devre dışı bırakarak pespâyeleşecek miyiz? Tercih sizin ve de bizim dostlar! Benim tavsiyem; aklımızı başımıza almamız. Çünkü zaman hızla geçiyor. Zîra, işte bir yıl daha göz açıp kapayıncaya kadar geçti!

Hep diyoruz ya, gündemden kopamıyoruz diye; dünyâda neler olursa olsun, zaman nereye dönerse dönsün, yakın çevrede her nereye varsak soru hemen şu:

-         Adayımız kim olacak?

Doğrusu, bizim yerel bazdaki en önemli gündemimiz bu. Ama, biz nereden bilelim. Basın da olsak kapalı kapılar ardı uzak bize. Bu işi millete âit olarak düşünen yok ki! Öyle olsa millete sorulur. Ne yapılıyor, kime danışılıyor, nasıl karar veriliyor; bilen var mı? Biz nerden bilelim? Bizim yazdıklarımız temennîlerden ibâret. Birikim, gözlem, düşünce, özlem ve hayâllerimizin mahsûlü. Şehrimizde yeni, daha arı-duru, daha bizden, daha fıtrata ve irfanımıza uygun bir hava solumak, çocuklarımız ve geleceğimiz için farklı bir atmosfer ortaya koymak adına. Yukarda sözünü ettiğimiz gerçekleri hissetmek bile bir çevre meselesi. Çevremizde nasıl şeyler olmasını istiyorsak ona göre seçim yapmalıyız. Ama, gelin de yapın bakalım! Birileri yapıyor yapacağını, siz de çâresiz onaylamak durumunda kalıyorsunuz. Al sana demokrasi. Ama, nasıl demokrasi; halklı mı halksız mı, haklı mı, haksız mı? Kararı siz verin!

Sizce kim olacak, nasıl cevap vermeliyiz bu soruya? Kesin bilgisi olan, ya da tahmin edebilen varsa söylesin. Her şeyden önce,

“Tamam, ne güzel. Nasıl da bulmuşlar. İşte aday gibi aday! Tam isâbet!”

denilebilecek bir aday yok ortada. Hangisini öne çıkarsanız, ötekilerin de artılarıyla, eksileriyle ona yakın olduğunu görüyorsunuz. Biri bir yönüyle öne çıkarken, diğeri bir başka yönüyle fark atıyor. Tam olarak birinde karar kılamıyorsunuz. Kimi resmen çıkmış ortaya. Kimi, işâret alamayınca çıkmamış. Halk sizi istese bile işâret almadan olmuyor. Bu şartlar altında yapılabilecek olan ne?

            Bence, tam bir sorumluluk bilinciyle ve samîmî hareket edilsin yeter. Bu konuda karar merciinde olanlar, görüş belirtenler, temâyül gösterenler, herkes; cüzdanlarına bakarak değil, vicdanlarına danışarak tavır sergilesin yeterli. Gayrısı ateştir, zulümdür, felâkettir. Hiç kimsenin, şehrimizin ve neslimizin geleceğini belirleyecek adımları atarken zerre yanlış yapma lüksü yoktur.

            Sizce bir şehre bombalar yağdırarak genç-ihtiyâr, çelik-çocuk, kadın-erkek demeden tenleri öldürmek vahşettir de, yüreklere güle-oynaya günâh ekerek rûhları sapıklığa sürüklemek, dolayısıyla insanların ebedî azâb çukurlarına doğru yönelmelerine zemîn hazırlamak nedir? Teni ölenler rûhen sonsuz mutluluğa erebilirler, ya rûhen ölenlerin böyle bir şansı ne kadardır?

BEDÎUZ’ZAMÂN Hazretleri,

“Menfaat üzerine dönen siyâset, canavardır!”

sözünü boşuna söylemiş değildir. Çünkü, böyle bir siyâsette haksızlık olur, adâletsizlik olur, tatsızlık ve mutsuzluk olur. Hem zâhirî, hem de bâtinî anarşi olur, kavga olur, kan olur. Herkes bu anlamda gözünü açmalı, ne yaptığını, attığı adımın toplumu ve kendisini nereye götüreceğini iyi hesaplamalı. Tabiî bu sözümüz yalnızca hesabını-kitâbını bilmek isteyenler, mîzan duyarlılığı taşıyanlar için bir hatırlatma olabilir. Böyle bir derdi olmayanlara ne dense fayda vermez.

            Benim hem hicrî, hem de mîlâdî eksende yeni yıl beklentim şu:

İnşâllâh, yeni yıllarımız Ordumuza ve yurdumuza yepyeni bir rûh getirir.

Çünkü yereller güzelleşmeden geneller de güzelleşmez. 

Biz kendimizi yenileyemiyorsak,

çevremize yepyeni ve daha güzel bir hava kazandıramıyorsak,

böyle bir çaba ve sancı peşinde değilsek,

adımlarımızı ve seçimlerimizi buna göre yapmıyorsak,

yılların adını yeni koymak hiçbir anlam ifâde etmez ves’selâm…

ORDU HAYAT GAZETESİ

           30.12.2008

                Epey zamandır güncele odaklandık. Gündem yakamızı bırakmıyor. Özellikle yerel seçimler ekseninde Belediye konusundaki duygu ve düşüncelerimizi sizlerle paylaşmaya çalışıyoruz. Bu bağlamda değerlendirmelerinize muhâtap oluyoruz. Bunların kimileri, kanaatlerimizi destekler mâhiyette oluyor, kimileri de daha sağlıklı olabilecek bir eksene doğru çekip yoğurarak olgunlaştırıyor yorumlarımızı. Kimileri de bakış açılarımızı değiştirebiliyor yer yer. Ama, her hâlükârda, insanlarla konuşmak, düşünceleri, daha bir genel geçer zemîne oturtuyor.

      Geçtiğimiz Cumartesi günü Otogar’dan işyerine doğru yürüyerek gelirken sokaklara taşan çayocaklarından birinin önünde Mücâhit Kardeş’in hem çay içip, hem de gazeteleri karıştırdığını gördüm. Düşündüm düşündüm, soyadı neydi, nereliydi diye; bir türlü hatırlayamadım. Hâlâ da hatırıma gelmedi. Her neyse. İsmini hatırladım ya bereket! Selâm verdim.

ÇAY ve ADAY

- Hocam, gel bir çayımı iç!

dedi. Israra fırsat vermeden kâbul ettim dâvetini. Zâten, her sabah yerel ve ulusal basını şöyle bir gözden geçirme dürtüsü içimizde hep var. Havanın sertliğine rağmen, biz de hem çay yudumlarken, bir yandan da gazetelere baktık dışarıdaki hasır iskemlelere oturarak. Bir ara içeriye oturalım dedik; lâkin zâten küçük olan yer sigara dumanlarının ablukası altındaydı. En son yine dışarıda karar kıldık.

- Hocam, gazeteler bakılacak cinsten değil. Ama, isterseniz buyurun.

- Olsun, genel olarak şöyle bir memleket havası almakta fayda var. Bakalım ne var ne yok?! Netîcede aynı ülkenin insanlarıyız. Kim ne yapıyor, ne âlemde, bilelim.

- Elbette hocam. Ben biraz baktım. Siz de buyurun.

- Evet, işte manşet; AK SOSYETE SINAVDA. İlginç bir konu. Amerika’da yayınlanan ünlü gazetelerden biri yaptığı haberde, islâmî kesimde, AkParti ile birlikte, eski alışılmış sosyetenin yerini zorlayan, süper zengin yepyeni bir sosyete grubunun ortaya çıktığı belirtiliyordu. Bunların aşırı lüx ve konfor içerisinde yaşadığı, bir yandan bronz musluklar, namaz kılınacağı zaman düğmeye basılmak sûretiyle tavanlara kamufle edilen koltuklar, sık sık yapılan defileler benzeri tezâhürlerle, diğer taraftan israfın haramlığı ile fakir kesimin çâresizlikleri düşünüldüğünde bu durumun apaçık bir çelişkinin ifâdesi olduğu vurgulanıyordu. Tüm dünyâda îtibârı olan ünlü gazete, bu anlamda, AkParti sosyetesinin vicdan sınavıyla karşı karşıya bulunduğunu belirterek, vâkıayı haber konusu yapıyor.

- Evet Hocam, çok doğru. Ordumuzda da aynı şeyler yaşanıyor. Daha dün ne olduklarını bildiklerimiz bu gün çok farklı yerlerdeler. Allâh versin. Gözümüz yok. Ancak, artık adam da tanımıyorlar. Daha da ileri gitmek istiyorlar. Geriye de hiç bakmak niyetinde değiller.

- Ama, elbetteki kendini bir şekilde tanıtanlar ve ispat edenler çıkar piyasaya. Kıyıda-köşedekiler değil. Bu da gâyet doğal.

- Öyle ama hocam, seçimi belirleyecek olanlar, belirli kişiler ve çevreleri değil. Şu apartmanlar sizi aldatmasın. Her dâirede 1 kişi, iki kişi, bilemedin üç kişi var; çoğunluk kenar semtlerde. Yeni Mahalle’de, Bucak’ta, Selîmiye’de, Karşıyaka’da, Şirinevler vs.de. Buralarda îtibârı olmak çok önemli.

YAKIN ADAM

- Yâni?!

- Yânisi şu hocam: Aday adaylarının çoğu çok süslü. Mîmar olabilir, mühendis olabilir, çok zengin de olabilir. Yüksek apartmanlarda, lüx semtlerde oturabilir. Bize, bize yakın adam lâzım. Seyit TORUN’un kimse mesleğini bilmez. Zengin de değildir. Çok süslü de. Ortalama bir insandır. Ama her şeyden önce insanlar onu kendisine yakın hissediyorlar. Burası çok önemli.

- Tamâmen katılıyorum.

- Bir de hocam, sokakta bizim gibi insanların konuştukları şeyler belirler sonucu. Ben dersem ki, şu kişi bana yardımcı oldu, falan zaman şöyle yaptı. Seçilirse bu huyu aynen devam edecektir. İmkânlarını Hak ve halk için seferber edecektir. Her zaman, her yerde hep yanımızda olacaktır. Bizimle iç içe olacaktır. Bence, bu duyguyu uyandırabilen kişi seçimi alacaktır. Seyit TORUN Bey’in alternatifi, ancak, en az onun kadar halka yakın bir aday olabilir. Benim âcizâne düşüncem bu. Bu sâdece benim düşüncem de değil. Ben, bütün mahalleleri, tüm sokakları adımlıyorum. Bu anlamda yokluyorum. Konuştuklarım gözlemlerimin ifâdesi. Öylesine söylenmiş şeyler değil.

- Ama, çok vizyon sâhibi, medyatik ve popüler adaylar var. Konjoktürel avantajı olanlar var.

- Hocam, hiç önemli değil. Onlar süslü, farklı, ulaşılmaz, ayrı dünyâların insanları olan kişiler. Benim onlarla ne ortak yönüm var? Yanlarına gidip oturamam; çaylarını içemem. Lâf olsun diye gitsem bile sığıntı gibi kalırım. Ne demek istediğimi lütfen anlayın!

- Çok iyi anlıyorum sizi. Peki o zaman, kim bu sizin gönlünüzdeki tâlihli kişi?

- Hocam, vallâ, sözü eğmeğe bükmeğe gerek yok. Engin Âbi olursa bu iş olur. Ötekilerin çoğunu tanımıyorum. Adını duymadıklarım da var. Bildiklerim de bana güven vermiyor. Engin âbinin bu işi şeffaf olarak ve başarılı bir şekilde götüreceğine inanıyorum. Halka âit olan değerleri gizli-kapaklı icraatlarla çıkarcılara peş-keş çekmeyeceğine inancım tam. Katılırsınız ya da katılmazsınız ama, bu anlamda, hem AkParti’nin başarısı, hem de Belediye olarak bize ve kültürümüze hizmet eden bir sürecin olabilirliği bu isme bağlı.

      Evet, siz ne dersiniz bilmeyiz ama, Mücâhit Kardeş böyle düşünüyor. Onu dinlerken, bizim insanımızda var olan Anadolu irfânı, gönül zenginliği ve kalenderliğinin tezâhürlerine şâhit oldum. Sözleri ve kanaatleri değerlendirmek hepimize âit.

      Ne demiş atalarımız: “Danışan dağlar aşmış, danışmayan düz yolda şaşmış!”

      Bizden sâdece nakletmesi. Mâlum “Elçiye zevâl olmaz!” ves’selâm…

ORDU HAYAT GAZETESİ

          28.12.2008

            Yerel seçim takvimi hızla işliyor. Aday adayları, aday olabilmek için ellerinden geleni yapıyorlar. AkParti genel merkezinin, seçimi mutlak almak adına özel strateji uygulayıp, Başbakanımız Sn. Recep Tayyip ERDOĞAN’ın emriyle Erol OLÇAK adlı özel danışman öncülüğünde ekip oluşturduğu iller arasında Ordu da var. 

Enerji Bakanımız M.Hilmi GÜLER’in, her vesîleyle teşkilât nezdinde sık sık tekrarladığı o meşhûr; “Yerel seçimleri almak zorundayız. Belediye seçimlerini alın!” tâlimâtı mâlum.

Bu çağrıya, DSP Merkez İlçe Başkanı Pervin ÖZCAN’ın cevabı peşin ve mânidâr olmuştu:

“Aç tavuk, kendini darı ambarında görür!”

Biz bu sözü, “darı” değil, “buğday” ambarı olarak hatırlıyoruz. Ya biz yanlış biliyoruz, ya da sayın başkan sözü Karadenizlinin mısır merakı bağlamında darı olarak  yöremize uyarlıyor. Her neyse…

DSP İl Başkanı Murat TEMEL ise daha iddialı ve keskin konuştu:

“BELEDİYEYİ KİMSEYE VERMEYİZ!”

“AKP, ne kadar iddiâlı olursa olsun, bu kaleyi teslim etmek gibi bir düşüncemiz yok!”

 Sürecin merhaleleri böylece gelişirken, iktidar da, muhâlefet te büyük illerden başladılar adaylarını açıklamaya. Ordu’muz da bu anlamda finâle doğru koşuyor. Kısaca belirtmek gerekirse, gelinen noktada tablo ve görülen manzara şu:

Bir tarafta Seyit TORUN var, diğer tarafta diğerleri!

Mesele bu kadar basit. Yarış, bu iki taraf arasında. Bir tarafda aday belli. Yeri ve konumu belli olan Seyit TORUN’un partisi önemli değil. DSP de olur, CHP de. Çünkü, o tarafta durduğu sürece öte başta da dursa, beri başta da dursa o tarafın oylarının adresi o. Belediye Başkanımız Seyit TORUN  demeçlerinde şu veyâ bu şekilde sözü hep birlik düğümüyle bağlıyor:

“Bir olmadıkça, diri olmadıkça, iyi olmadıkça başarılı olamayız; güçlerimizi birleştirmeliyiz.”

“Burada AKP’nin karşısında seçim almanın ortak aklını ortaya koymalıyız. Kesinlikle işbirliği yapılmalı!”

Her zemin ve plâtformda vurgulanan birlik çağrısı yankısını buluyor bir yerlerde dâimâ. Nitekim; İP (İşçi Partisi) Ordu İl Başkanı Şâdi GENÇ;

“ İrtica, Cumhûriyetin kalelerini birer birer fethetmektedir. AKP’ye ve bölücülüğe karşı tek adayla çıkalım!”

Sonuçta öyle de oldu. Bu kararlılık çok önemli. O tarafta, yâni muhâlefetin büyük ve küçük kanatlarında meselenin çok önemsendiği, kazanmak uğruna bağırlara taşlar basıldığı anlaşılıyor.

Ya beri taraf?! Kimin ne yaptığı belli değil. Azıcık rüzgâr hisseden uçurtma uçuruyor. Olaya, bir kuru cihangîrlik dâvâsı gibi bakılıyor. Karşı tarafın ciddiyetiyle mütenâsip adımlar atılmıyor. Birliğe karşı birlik ve daha da önemlisi dirlik oluşturabilecek bir damar yakalanmaya çalışılmıyor. Herkes kendi egosunu tatmin peşinde. Toplamda sonuç almak için gerçek ve samîmî anlamda kafa yoran yok gibi sanki.

Renkler zengin, ama noksanları var. Gökkuşağı tam anlamıyla oluşamadı. Manzara flu. Her zaman halkıyla iç içe olmuş, insanların kendisini hizmette görmek istediği, şimdiye kadarki iş ve hizmet performansıyla, dâvâ çizgi ve ciddiyyetiyle kendini ispatlamış, piyasanın aradığı asıl adaylar çıkmadı ortaya gibi gözüküyor. Hani tâze kanlar? Niye aranıp bulunmuyor? Öyle bir dert mi yok, yoksa bulunamıyor mu? Şimdiye kadar yerel basında röportajlarını okuduğumuz, görsel medyadan izlediğimiz, birikimli, donanımlı, ufuklu isimler kendilerini neden gizliyorlar? Belki de aranan kan olabilecek, muhâlefetin, yukarda resmetmeye çalıştığımız ittifâkına karşı yalnızca kendileriyle sonuç alınabilecek bu isimler neden fark edilemiyor ya da görülemiyor? Yoksa görülmek mi istenmiyor?

Halk nezdinde büyük sempatisi bulunan bu isimlere geçit vermeyenler mi var? Mağdûriyetler yeni mağdûriyetler için bahâne mi yapılıyor? Yoksa, önemli olan, şehirden ve partiden çok öte şeyler mi? Çünkü sonuçta mağdur olan aday gösterilmeyenler, engel olunanlar, görmezden gelinenler değil şehir olacak, insanlarımız olacak, parti olacak. Denilmiyor mu ki, başkanı muhâlefetten seçmek bir şehir için kayıptır. Peki ya, derde devâ olmayacak adamı, sırf benim dediğim olsun, olmayacaksa hiç umurumda değil demenin mantığı nedir?

Allâh nasîp ederse, konu gündemde olduğu sürece bizler de ilgili duygu ve düşüncelerimizi sizlerle paylaşacağız. Gelecek yazılarımızda, isimler ve fikirler ekseninde konuyu daha da açmaya çalışacağız inşâllâh. Gâyemiz, Ordu’muz için en hayırlısı olacağı düşünülen sonucu elde etme arayışlarına bir nevî katkıda bulunmaktan öte bir şey değildir.

Her şeyden önce Hakk’dan hayırlısını, samîmiyyetle istemek çok önemli. Herkes Allâh için bunu yapmaya çalışsa, bu bile yeter, ves’selâm…

 ORDU HAYAT GAZETESİ

               23.12.2008

Geçtiğimiz son Cumâ’nın namazını Arpaköy eski câmide kıldık. Havalar da gâyet güzeldi. Geliş sebebimiz, MURTAZAOĞULLARI’ndan Sâlih MURTAZAOĞLU (88) amcanın vefâtıydı. Cenâze dolayısıyla geldiğimiz köy bize en güzel günlerinden birisini yaşatıyordu. Katılım çoktu. Merhumun, hepimizin yakından tanıdığı Ordu Eski vâizlerinden Mehmet Hulûsî MURTAZAOĞLU Hocamızın ağabeyi, hâlen İsmetpaşa İlköğretim Okulu Müdürü, Ordu İmam-Hatip Lisesi eski öğretmen ve Müdür yardımcısı İdris Nebî MURTAZAOĞLU’nun da babası olması hasebiyle başta diyânet, imam-hatip ve eğitim dünyâsı olmak üzere, iş, ticâret ve siyâset çevreleriyle, dâire müdür ve personelleri ve geniş bir halk kitlesi cenâzede hazır bulundu.

Gerek cenâze evinin yanında, gerekse cumâ için câmi çevresine ulaşıldığında insanlar öbek öbek hasbihâl ve sohbet hâlinde oldular. Hem Cumâ, hem cenâze, hem de havanın müsâitliği gerçek bir dostluk şölenine dönüştürdü Cumâ bayramımızı. Sâlih MURTAZAOĞLU Amca ebedî dostuna giderken, insanlar da Allâh için birbirleriyle kardeşâne görüştüler. Hasret giderdiler. Kaynaştılar.

Cenâzenin ev yanındaki helâlleştirmesini Ordu İmam-Hatip Lisesi emekli öğretmeni, İslâmî İlimler Hizmet Vakfı başkanı İbrâhim YÜKSEL Hoca yaptı. Câmide günün vaazını İl Müftümüz, aynı zamanda merhûmun yakın arkadaşı ve komşusu olan Tâceddin SEVİNÇ Bey Hocamız yaptı. Cumâ namazını da Emekli müftülerimizden Ordu’muzun tanınmış ilim ve irfân adamlarından Mehmet ÇELENK Hoca kıldırdı. Mezar üstündeki duâyı da emekli imamlarımızdan Mehmet YÜKSEL Hoca yaptı.

Cumâ namazı için geldiğimiz câmide alt ve üst katlar lebâleb doldu. Dışarıda da hayli cemâat vardı. Vaaz eden müftümüz Tâceddin Bey, aşağıda zikredeceğimiz iki hadîs-i şerif çerçevesinde geli,ştirdi nasihatlerini;

“Sana, vâiz olarak  ölüm yeter.” HADİS

Cennetle müjdelenen on sahebeden biri olan, 4 Büyük halîfenin 2. si, adâletiyle isim yapmış Hz. Ömer (r.a.)in, yüzüğünün kaşına bu hadîs-i şerîfi yazdırmış olması bizim için çok önemli ve düşündürücü olmalıdır.

Tâceddin Bey Hocamızın vurguladığı diğer hadîs-i şerîf de hiç unutmamamız, hep hatırımızda tutup hayâlimizde yaşatmamız gereken bir sahneyi canlandırıyordu:

“Cenâze tabuta konulup erkekler omuzlarına yüklendiklerinde, o cenâze iyi(sâlih) bir kişi ise: Beni acele olarak gideceğim yere ulaştırınız, der.

Eğer o cenâze kötü (gayr-i sâlih) bir kişi ise: Eyvâh! Bu cenâzeyi (beni) nereye götürüyorsunuz diye feryâd eder.

Cenâzenin bu feryâdını insandan başka her şey işitir. Eğer insan bu feryâdı duysaydı, dayanamayıp bayılırdı.” Buhârî-Cenâiz.

Mehmet ÇELENK Hocamız da hutbede Sâlih Amca merhûmun, namazını kıldıktan sonra Kur’ân okurken Allâh diyerek suhûletle can verişinden hareketle;

-  Allâh hepimize böyle sâlih ölümleri, hüsn-i hatîmeler nasîp eylesin! şeklinde konuştu.

Nasıl yaşarsanız öyle ölür, nasıl ölürseniz öyle haşrolunursunuz. Hadîs-i Şerîf

Bir kul hangi hâl üzere ölürse, o hâl üzere dirilecektir. MÜSLİM

Hadîs-i şeriflerini zikrettikten sonra da, bu bağlamda, her an ölebileceğimiz düşüncesiyle hareketlerimize dikkât etmemiz,  uyanık bulunmamız gerektiğine işâret etti. Aksi takdirde, -Allâh korusun- gâfillerden oluruz uyarısında bulundu. Sonra da, A’RAF Sûresi’ndeki şu âyetleri cemaatin dikkâtlerine sundu:

“Andolsun, biz cinler ve insanlardan birçoğunu cehennem için yaratmışızdır.

Onların kâlpleri vardır onlarla kavramazlar,

Gözleri vardır, onlarla görmezler,

Kulakları vardır, onlarla işitmezler.

İşte onlar hayvan gibidir; hattâ daha da şaşkındırlar.

İşte asıl gâfiller onlardır. A’RAF SÛRESİ:179

İnanıp da iyi işler yapanlara (sâlihlere) gelince –ki hiç kimseye gücünün üstünde bir vazîfe yüklemeyiz- işte onlar, cennet ehlidir. Orada onlar ebedî kalacaklar.”

A’RAF SÛRESİ:42

            Câmi, mezarlığın tam ortasında yer alıyor. Eskisinin yerine yeniden yapılmış. Câmiden çıkarken düşündüğüm şey, içerde yer kalmadığı için çimenlere doğru serpiştirilen ayakkabılara nasıl ulaşacağımzdı. Kapıya geldiğimizde bir kardeşimizin uzaklardaki ayakkabları boşaldıkça kapıya doğru getirip çevirerek bıraktığını gördük. Bu, ilk etapta küçük ve basit gibi görünen hareketin, bencilleşen ve çıkar ekseninde dönen dünyâ için çok önemli bir ayrıntı olduğunu düşündüm. Sevindim. Yüreğimizde çiçekler açtı. Her kimse, bu derviş gönüllü Müslüman kardeşimize, sonsuz hayâtta çiçekli dünyâlar niyâz ediyorum. Ayakkabı çevirdiği için değil yalnızca, bu karda kışta, mânen kuraklaşmış diyârlarımızda ümit çiçekleri açtırdıkları için. Allâh selâmet versin.

            Câmiin bahçesi olmadığı için Cenâze namazını hemen yakındaki cılga derenin karşısında yer alan harmanda kıldık. Her cenâzede olduğu gibi kâhyalıklar burada da oldu. Bu, cenâzelerimizin süsü; olmazsa olmazı. Cemaat çok olduğu için, uzun süren toparlanma süreci, çoktandır görüşmeyen dostlar için selâmlaşma, dertleşme ve hasret giderme fırsatı sağladı. Günün en güzel ve anlamlı manzaralarından biri de babanın namazını oğlun kıldırmasıydı.

            Sözümüzü bağlarken, Sâlih Amca’ya sonsuz rahmet, başta Vâiz Mehmet Hocamız, İdris Nebi ve Abdurrahman MURTAZAOĞLU Beyler olmak üzere, tüm MURTAZAOĞLU âilesine ve yakınlarına sabr-ı cemîller niyâz eder, sevgi, saygı ve tâziyelerimizi sunarız.

            Yüce Rabbimiz hepimize böyle sâlih ölümler, muhabbetli cenâzeler

ve hüsn-i hatîmeler nasîp eylesin.

            Allâhümmahşurnâ fî zümratis’Sâlihîn. Âmin, âmin, âmin; ves’selâm…

ORDU HAYAT GAZETESİ

              21.12.2008

Bu gün sizlerle, 15. mezûniyet yılında öğretmenlik mesleğiyle buluşan değerli öğrencimiz Fatma CAN’a, Ordu İmam-Hatip Lisesi’nden mezun olduğu günlerde yazdığım Akrostiş’i paylaşacağız. Aynı zamanda, hepinizin tanıdığı, Ordu İHL öğretmeni ve yazarlarımız arasında yer alan Tâlip CAN Bey hocamızın kuzeni olan öğrencimiz, bizden mezun olduktan sonra İstanbul Marmara İlâhiyât Fakültesi’ni bitirdi. Ancak, o yıllarda İmam-Hatip Liseleri, İlâhiyât, din, Başörtüsü, irticâ, kamusal alan vs. ekseninde estirilen fırtınaların etkisiyle durma noktasına gelen istihdam nedeniyle bir türlü görev alamamıştı. Bu arada evlendi. Çoluk-çocuk sâhibi oldu. Geçtiğimiz ay yapılan son atamalarda onun da isminin yer aldığını öğrendik. En az onun kadar bizler de sevindik. Heyecanlandık.

Recep Tayyip ERDOĞAN hükümetinin, bir dönem çok sıkıştırılan bu câmiayla ilgili yaptığı istihdam politikalarıyla çok duâ aldığını düşünüyorum. Sizler de ekranlarda yıllar sonra atananların ve yakınlarının sevinç çığlıklarına şahit olmuşsunuzdur. Bizler de, aynı zamanda çevremizde bizzat gözlemliyoruz. İmam-Hatip atamalarında da benzer uygulamalar var. Yapılan exstradan şeyler değil aslında. Sâdece ihtiyâca binâen yapılıyor ama, bir dönem bu ihtiyâç göz ardı ediliyordu. Fatma (CAN)GÜNAY şimdi, şu an hangisi olduğunu unuttuğum, doğu illerimizden birinde görev yapıyor. Hayırlı, mübârek olsun. Allâh(CC) güzel hizmetler yapmaya muvaffak eylesin.

Peygâmberimiz (SAV), “Ben muallim olarak gönderildim” buyuruyor. Değerli mütefekkirlerimizden Cemil MERİÇ de, “En çok sevilen öğretmen, en çok seven öğretmendir.” diyor. Mehmet Âkif ERSOY merhûm da bir şiirinde;

“Muallimim” diyen olmak gerektir îmanlı

Edepli,sonra liyâkâtlı, sonra vicdanlı

Bu dördü olmadan olmaz, vazîfe çünkü büyük! diyerek sesleniyor.

Tüm bunlar ışığında, meslek bayrağımızı yeni bir heyecanla ele alan öğrencimize âile ve meslek hayâtında huzur ve mutluluklar, görevinde hayırlı, üstün başarı dileklerimle, yıllar öncesi yazdığımız akrostişi arz ediyorum:

Bismillâhir’Rahmânir’Rahîm

Değerli öğrencim Fatma Zehra CAN’a

Hayırlı, uzun ömürler,

Ebedî saâdetler dileğiyle…26.05.1994

-AKROSTİŞ-

Fırtınaların en büyüğü gönül diyârlarında eser

Âlp-erenler geçer muştularıyla mâverâya doğru

Taptâze ümitler ekerler tarlalarımıza yeniden

Melekler tutuşturur meş’alelerimizi mütemâdî

Açılır yelkenlerimiz sonsuz enginlere

Canlar, yansa da, cânâna gitmekten geri durmazlar

Azgın dalgalar, ne varsa süpürür evden-barktan

Nice canlar gider, ağlar çocuklar

Okyanuslar kabarınca acıkır mezarlıklar

Ne var ki, daha acı kâlplerin ölümü, kalıptan

İzinsiz kılıçlar geçer her gün kâlplerimizden, sessiz

Kılını kıpırdatmadan siler safiyetini körpelerin

İlmik ilmik örerler tuzaklarını neslimizin yollarına

Altın taslarda ne sürprizler sunarlar kim bilir?

Sahtedir dostlukları, terk ederler gün gelir!

Işığı onların da söner; güvenme hiç aya, güneşe

Ne kadar enerjin varsa içindeki ateşe koy

Ipıssız yerlerde, zifiri gecelerde ondan fayda var

Fırsat eldeyken, azık biriktir sonsuz yol için

Iraklaşma çevreden, sevgi çiçeği dostlardan, ışıktan

Nursuz hayâtın sonu nâr olur, unutma

Devrilir tüm saltanatlar, aldanma şatafata

Allâh’ım şükür sana; İmam-Hatipli olduk

Nûrunu öğrendik, hakîkâtini bulduk…

Devletini ver bize, hem dünyâda, hem ukbâda

Itırlı bahçeler nasîp eyle; civâr-ı Mustafâ’da…

Öğretmenin; Nûri KAHRAMAN

Geleceğin olgun, vakûr hanımefendisi,

ümit neslimizin Can meş’alesi Fâtımâ Zehra CAN’a

Bundan sonraki hayâtında da, hayırlı, üstün başarılar,

Bereketli hizmet yılları, Ebedî saâdetler dilerim…

Güle güle… Yolun açık olsun…Allâh’a(CC) emânet olunuz…27.05.2008

Es’Selâmü aleyküm ve Rahmetullâhi ve Berakâtüh…

ORDU HAYAT GAZETESİ

              19.12.2008

ADAYLIK KOŞUSU

Mâlum, önümüzde bir yerel seçim var. 29 Mart 2009’da yapılacak. Bu noktada hayâli olanlar bir bir çıkıyorlar piyasaya. Her ne kadar bir önceki seçimin heyecânı yoksa da meraklı bir bekleyiş var.

Başta şunu belirtmek gerekli ki, öylesine gelen bu ilk cümle, can alıcı bir gerçeğin de tam ifâdesi oldu aslında. Hayâli olanlar kendileri çıkıyorlar piyasaya. Nasıl çıkıyorlar; birilerinin referansını alarak elbette. Bizzat kendi güçleri yok. Bilhassa iktidar partisinden aday olmak isteyenler, onun popülaritesinden ya da  iktidârın getirdiği avantajdan istifâde etmeye çalışıyorlar. Bu anlamda referans kimden alınır, nasıl alınır, niçin alınır, ne karşılığı alınır, orası bizim bilgimiz dışında. Demek istiyoruz ki; halk olarak belirleyici olup da,

“- Arkadaş sen bu işe tâlip olacaksın. Bu iş tam senin işin. Bu şehrin, bu insanların hizmete ihtiyâcı var. Biliyoruz, böyle işlere girmek istemiyorsun; çünkü hem ihtiyâcın yok, hem de polemiklerle uğraşmak istemiyorsun. Ama, bizim ve bu kentin sana ihtiyâcı var. Çocuklarımıza, gençlerimize ufuk açacak, insanlarımıza yön çizecek, şehrimize güller açtıracak birine ihtiyaç var; o da sensin. Bu görevden kaçamazsın!” denilecek bir adamımız da yok Ordu’da. Var diyen beri gelsin.

O kimse, çoğunluk tarafından, hakîkâten;

“-Vay anasını, nasıl da düşünememişiz; o adam bu iş için biçilmiş kaftan! Hay aklınla bin yaşa!” denilecek cinsten birini getirin, onun olması için hep birlikte üzerimize düşeni yapalım. Böyle biri olunca zâten arayış söz konusu olmaz. Her şey yine prosedürüne göre yürür. Yoksa, re’sen atanır anlamında değil. Böyle birisi olsa karşısına kim çıkabilir ki? İşte Seyit TORUN örneği. Kendi partisi içerisinde ve sol kategoride kendisini ispatladı. Bakalım başka aday adayı çıkacak mı partisinde?! İsterse çıksın. Sonucun şimdiden belli olduğunu söylemeye bile gerek yok.

Bizim söz konusu ettiğimiz Belediye başkan adayında sâdece hayâl olmayacak. İnanç olacak, azim olacak. İdeâl olacak. Fikir olacak. Karizma ve duruş olacak. Kâbiliyet olacak. Liderlik vasfı olacak. O zaman kimse uğraşmaz. Bakınız Sn. Başbakanımız üç vilâyetin adaylarını şimdiden açıkladı. Neden, çünkü adamlar kendilerini ispat etmişler. Halk da bunu görmüş ve benimsemiş. O adamların bizzat kendi güçleri var. başbakanımız Recep Tayyip ERDOĞAN, hizmet ideal ve kalitesi gördüğü insanları, her gün böyle birer ikişer açıklayacak. Bizim de olsa da biz de açıklasak. Ama, yok ki, tâ Ankara’dan bile hizmetleri ve kâlp atışları hissedilecek birisi. Bu iş, anlık ve dönemlik kâlp atışlarıyla olacak bir iş değil.

Ordu AkParti’sinde durum çok farklı. Başbakanımızın açıkladığı adaylara bakınız. Çoğu Fazîlet Partisi il başkanlığı yapmış, o teşkilâtlardan yetişme, ideâli ve hizmet aşkı olan kişiler. Ordu AkParti teşkilâtı ise fazîletten arındırılıp, steril duruma getirilmiş! Ortaya çıkanların hiç birinde fazîlet misyonu olduğu söylenemez. MHP misyonu da var denemez. Aslında olması güzel. Fikrî alt yapı ve siyâsî kimlik insanlar için bir referanstır. Fikrî ya da siyâsî geleneğin dışında kalanlar, “Her işi yaparım âbi!” tarzında iş peşinde koşanlardır. Misyonu olanlar ideâlist oluyorlar. Fikir olmayınca zikir de olmuyor. Ömür laklakla geçiyor. Ordumuzda genellikle olageldiği gibi. Belki bundan sonra çıkacak adaylar farklı olabilir. Onlar için şimdiden bir şey söylemek doğru değil.

AK PARTİLİ İSİMLER

Ordu AkParti’de, önceki seçimde umduğunu bulamayanlar yoğurdu üfleyerek yiyorlar bu dönem. AkParti’de, geçen dönemden sâdece Ayşe Bahar ÇEBİ var ortalıkta. O da, geçen dönemde, adaylığının son anda direkten dönmüş olduğu bilgisinden hareket ediyor. Bir de, CHP’nin çarşaf açılımı türünden bir çeşni niteliğinde, AkParti’nin de kadınlara, “aday olun” çağrısı var ve bilebildiğimiz kadarıyla Ayşe Bahar ÇEBİ şimdiye kadarki mürâcaatlara göre İl Belediye Başkanlığı aday adayı olarak tek örnek. Modern ve sempatik bir yüz. Belediyecilik tecrübesi var. Şimdiye kadar ki aday adayı mürâcaatları değerlendirildiğinde aday olma şansı yüksek gözüküyor. Bundan sonraki aday adayları kim olur, sonuç nasıl olur, bir şey söylemek zor.

FâtihHan ÜNAL Bey, cesâretli bir çıkış yaptı. Sîmâsından muhâfazakârlık yansıyor. Son günlerdeki enstrümantel çıkışlarından aynı zamanda sportmen, renkli ve dolayısıyla modern bir kişilik olduğu anlaşılıyor. Genç ve dinamik. Neler yapabileceğini ancak kazanması durumunda görebilmemiz mümkün. Halûk KARAMANOĞLU için de tek kelimeyle, modern diyebiliriz. Aynı zamanda mîmar. Hanımı Özet KARAMANOĞLU da son dönemde milletvekili aday adayıydı. Âile boyu, siyâseti seviyorlar yâni. AkParti öncesi, adlarını duymadığımız kişiler. Seçilirlerse, bundan sonraki siyâsetleriyle kendilerini daha iyi tanıma fırsatını elde etmiş olacağız.

Hârun TOPALCI’ya gelince, asıl heyecan verici olan bu adın çıkışı oldu benim için. Bu arkadaşın adını ilk duydum. Kimdir, neyin nesidir bilmiyorum. Afişlerinden, broşürlerinden söz ettiler. Meraklandım. Ama kimse adını hatırlamıyordu. İşte tanınmamak böyle bir şey olmalıydı. Her neyse bir broşür ulaştı elime. Okudum, inceledim, heyecanlandım. Fotoğrafları Hârun için samîmî ve gayretli bir Anadolu delikanlısıdır diyordu. Çünkü biz hep batıdaki ve Anadolu’daki vilâyetlere bakıp yapılan hizmetlere imreniyoruz öteden beri. Ordu’muzda da benzer uygulamalar olsun istiyoruz. Bunu da ancak, İstanbul, Bursa, Ankara, Konya, Gaziantep, Erzurum gibi başarılı bölgelerde belediyecilik yapmış insanlardan şehrimize transfer ederek, buradaki kısır döngüyü kırabiliriz diye düşünmüşümdür zaman zaman. Bu anlamda kendimce arayışlara girmişimdir. Hattâ, buralarda bulunup da ismi öne çıkmış hemşehrilerimize konuyu açtığım da olmuştur. Fakat onlar hep, Ordu’da oturan birisinin daha mantıklı olacağını söylemişlerdir.

İşte Hârun kardeş gelmişti. Sevindim. Kendisini kutluyorum. En azından Ordu Belediyesi için alışılmışın dışında farklı kavramlar ve bakış açıları getiriyordu. Bir genç olarak gençlerimize örnek oluyordu. Kendisiyle ilgili ayrı ve özel bir yazı yazacağız inşâllâh.

Şansı ne olur bilmiyoruz, ancak bu yaşta, hizmet heyecanıyla yola çıkan kardeşimize hayırlı başarılar diliyoruz. Sâdece, bu çıkışıyla bile Ordu’ya ve Ordu Belediyeciliğine hizmet ettiğini düşündüğüm bu kardeşimizle tanışmak da nasîp olur inşâllâh.

Sizin anlayacağınız, aranan kan bulununcaya kadar bu konuyu yazacağız. Bakalım daha neler olacak, kimler çıkacak meydana? Asıl sürprizler bundan sonra ortaya çıkacakmış gibi bir his var içimde. Yaşar PAMUK’un da ifâde ettiği gibi, EZBER BOZACAK farklı isimler, çıkış için müsâit ortam ve cesâret bularak er meydanına atılabilecek mi bakalım?

Hakk’dan hayırlısı ves’selâm…

 ORDU HAYAT GAZETESİ

             18.12.2008

Ordu’da siyâset bildiğini yapmaya ve de okumaya devâm ediyor.

Astığımız astık, kestiğimiz kestik! Rüzgârı sizden aldık; estik de estik!

Elbette hiç kimsenin, bilmediğini yapma ve de okuma şansı yok.

Tabiî ki bildiğini yapacak yapanlar ve de bildiğini okuyacak okuyanlar.

Fakat, azıcık da vatandaş bilse, anlasa ve de okuyabilse, ne olur yâni?!

Biraz da onların paşa gönülleri hoş tutulmaya çalışılsa kötü mü olur?

Onlara danışılsa, bâzı şeyler de onlara lâyık görülse!

Atı alan Üsküdar’ı geçtikten sonra azıcık geriye baksa!

Trakya, Avrupa, Amerika derken hepten uçmasa!

Biraz duraklasa, bâzı hayâllerini de birazcık ileriye saklasa!

Anadolu boynu bükük kalmasa!

“Hepsi benim, o da benim, bu da benim; hattâ şu da benim” demese!

Diğer kardeşlerini de adam yerine koyup biraz da onlara hak tanısa…

***

“Biz sandıkda alacağımızı aldık

Seçim sonuçlarından çok memnun kaldık

Siyâset denizine daldık da daldık

Sazı sizler verdiniz bizler de çaldık” mı diyorsunuz?

Biz istediğimiz havayı çalarız mı diyorsunuz?

Dersiniz efendim dersiniz!

Zil çaldı; teneffüs! Nerde kalmıştık?

Şimdi de Belediye seçimleri ders’iniz?

Dersinize çalıştınız mı? Halkın huzûruna çıkmaya hazır mısınız?

Projeleriniz ne? Gâyeniz ne? Yaptığınız uygulamalara güveniyor musunuz?

Yanlışlarınız var mı? Varsa, dönüş düşünüyor musunuz?

Hem, Belediyeyi niye böyle harâretli istiyorsunuz?

Ordu için mi, kendiniz için mi, çevreniz için mi?

Benim dediğim adam olsun. Tamam, ama niye?

Bundan şehir mi kârlı çıkacak, parti mi, partililer mi?

***

Sâhi, AkParti sağ mıdır, sol mudur? Gittiği yol yol mudur?

Atamalarda, icraatlarda ölçüsü ne olmuştur?

Vaadlerde sözü edilen ne; sonradan gözetilen ne?

AkParti bürokrasisi ve teşkilâtları iyi bir imtihan vermiş midir?

Belediye için referans olacak bir duruş sergilenebilmiş midir?

***

“Ben yaptım oldu! Hem, hepsi de çok çok iyi oldu!”

Peki ya Muzaffer GÜNAY ne oldu? Yoksa kandırıldı mı?

Kendisine müdürlüğe dönüş sözü verildiği söylentisi dolaşıyordu etrafta.

“Sen mahkemeye baş vurma. Biz seni tekrar müdürlük makâmına getireceğiz.

Bu işi çözeceğiz, merak etme” denildiği konuşuluyor orada burada.

Ancak, şimdiye kadar her hangi bir gelişme ulaşmadı bize.

Muzaffer GÜNAY’ı kim getirmişti? AKP.  Peki,şimdikini? Yine AKP.

Acaba,neden böyle bir değiştirme yapıldı?

Peki değişen ne oldu? Yeni olarak hangi icraat ya da proje var?

Bizim görebildiğimiz kadarıyla Kültür Turizm’de “TIS” yok. Eskilere devam!

Sâdece, -CHP’den gelen dostlukları dolayısıyla- kendisini atamak için

özel gayret gösteren Sn. Bakanımız Ertuğrul GÜNAY’la bir Ordu turu yaptılar.

Birlikte, bayram havasına aldırmadan vâli vekilini bile sîgaya çektiler.

Bu kültür turunu daha önceki bakanımızla Muzaffer Bey de yapmıştı.

Öyleyse, yine soralım: Neden yapıldı bu anlamsız görev değişikliği?

Gerçekleşeli beri, gündemden düşmeyen bu olay,

daha uzun bir süre, kamuoyunu meşgul edecek gibi gözüküyor.

Daha sonra, bunun üzerine gelen ibretlik müftü atamaları.

Muhâfazakâr yöneticileri sindirmeye yönelik soruşturma haberleri.

***

Bunlar ve benzerleri gibi, yapılan, sağ gösterip sol vurma şeklindeki icraatlar,

Belediye seçimi öncesi, Tayyip ERDOĞAN AkPartisi’ne güvenen

seçmenlerin kafasını hayli karıştıracağa benziyor.

Kamu adına, hizmet birimlerinin başına getirilen kişilerin icraatlarını,

ne yapıp ettiklerini takip etmek, doğrularını ve yanlışlarını gündeme taşımak,

basın olarak bizim temel görevlerimizden biridir.

Yeri geldiğinde “Ben İstanbul Milletvekiliyim” diyen sayın Bakan’ın,

siyaseten tasarrufa gelince, Ordu’yu hatırlaması ve “Orduluyum” vurgusuyla,

isabeti tartışılacak görev değişiklikleri yapması,

hattâ bir nevî güç gösterisinde bulunması rahatsız edici açıkçası.

Eğer Belediye başkan adayı da böyle seçilecekse,

o zaman mevcut başkanı değiştirmenin esprisi ne olacak?

Farklılık ne olacak? Yoksa fark, sâdece çarkta mı olacak?

***

Ey Ordulular! Netîce îtibârıyle, biz nasılsak öyle idâre olunacağız!

Nasıl olduğunuzu karşınızda görmek istiyor musunuz? Merak etmeyin!

Fazla zaman kalmadı; yakında göreceksiniz ves’selâm…

 ORDU HAYAT GAZETESİ

              16.12.2008

1984-85 Öğretim yılı Ordu İmam-Hatip Lisesi 12. sınıf C şûbesi mezunları Bayram tâtilini fırsat bilerek bir araya geldiler. Ülkemizin çeşitli yerlerinde çeşitli iş ve mesleklerle meşgûl olan mezunlar yıllar sonra bir araya gelerek hasret giderdiler. Toplam 40 kişi olan sınıftan ancak 12 kişi bir araya gelmiş olsa da maksadın hâsıl olduğunu belirten mezunlar, mevcut organizenin bir başlangıç olduğunu, gelecek yıllarda daha büyük katılımların olacağını umduklarını belirttiler.

Bir çok arkadaşlarının çok uzaklarda olmaları ve işleri dolayısıyla gelemediklerini belirten mezunlar, gelemeyenlerin de telefonlarla sohbete katkıda bulunduklarını ve gelecek toplantılara katılabilmek için ellerinden geleni yapacaklarına dâir söz verdiklerini belirttiler. Çok sıcak bir havada geçen toplantı Rüyâ Düğün Salonu’nda gerçekleştirildi. Öğrencilik yıllarında öğretmenlerle yaşanan acı-tatlı olaylar, arkadaşlar arası hâtıraların dile getirildiği toplantıda emekli olan öğretmenler hayırla yâdedildi, rahmete kavuşanlar için de fâtihalar okundu.

Mezun olduktan sonra ilk defâ karşılaşan ve zaman zaman birbirlerini tanımakta zorlanıp hayretle izleyen arkadaşlar bir web sitesi kurarak bundan böyle devamlı  haberleşme ve her yıl bir araya gelme kararı aldılar.

Aynı dönem mezunlarından, Ordu Ahmet Cemâl MAĞDEN Câmii İmam-Hatibi olarak görev yapan Hamza ÖZDEMİR’den aldığımız bilgiye göre, toplantıya katılanlar ve meslekleri şöyle:

Tuncer KARAKAYA- Soya’da mühendis

İmdat GÜNEY- Ordu İHL. Md. Yard.

Cemâl CANDAN- İmam-Hatip

Abdurrahman MURTAZAOĞLU- Öğretmen-Ünye

Hasan ALTUNTAŞ- Öğretmen.Utku Acun İ.Ö.O

Hüsnü AYAR-Öğretmen.U.Acun İÖO

Âdem BACAKSIZ- Müteahhit

Sezâi BAYRAK- İmam-Hatip. Övündük Köyü

Îsâ TÜRKMEN- Boğazlar Korumada Makinist

Îsâ KOÇ- Öğretmen,İşletmeci

Yaşar GÜNAYDIN- Öğretmen

ORDU HAYAT GAZETESİ

          15.12.2008

ÂLPERENLER BUCAĞI

Başlığımızı biraz iddialı bulabilirsiniz. Ancak biz fikirlerimizi ilimizin medâr-ı iftihârı ilim adamımız, târihçi, Prof. Dr. Bahaeddin YEDİYILDIZ’ın ORDU TARİHİNDEN İZLER adlı eserinden nakillerle açıklamaya çalışacağız. Kitabın, ORDULULAR GRUBU’nca 2000 yılında  basılmış olduğunu daha önceki yazılarımızda belirtmiştik.

Yazarın, Sıtkı ÇEBİ merhûmun da bulunduğu bir ortamda imzalayıp takdim etme lütfunda bulunduğu, yukarda adı geçen eserini merak sâikasıyla kısa sürede okudum. Tüm meraklılarına harâretle tavsiye ediyorum. Ordu târihini bilimsel anlamda güvenilir olarak en yetkili kalemden okuyup öğrenmek isteyenler için birebir. Kitabı, sâdece Ordu târihi olarak değil, bir tarih bilinci bağlamında okunması gerekli bir eser olarak görüyorum. İlmî disiplin yanında tatlı bir uslûp ile yazılmış olması eseri daha da câzip hâle getirmiş. Tebrik ediyor, hocamıza böyle daha nice güzel eserlere imza atacağı hayırlı uzun ömürler diliyoruz.

İnsan, nasıl kendi soy-sopunu merak ediyorsa, toplum olarak da menşeini merak etmekten uzak kalamıyor. Bu yörelerde daha önce kimler yaşamış? Kimler gelmiş, kimler geçmiş? Biz nereden, nasıl ve neden gelmişiz? Ne gibi serüvenler yaşamışız? Bakınız, Hocamız, bulunduğumuz bölgelerin ne şekilde bizleştiğini nasıl anlatıyor daha kitabının baş kısımlarında:

“Ancak hemen belirtelim ki, yine bu devletin hakimiyeti altında bulunan ve Ünye’den Giresun’a kadar uzanan Orta Karadeniz Bölgesi, diğer bir ifâdeyle Ordu ve yöresi, Osmanlılar tarafından değil, 1270’lerden 1380’lere kadar uzanan uzun bir süreç içinde diğer Türk gruplarının, özellikle Hacı Emiroğulları’nın mücadeleleri sonucunda fethedilmiştir.

Bu fetih üzerinde ciddi bir surette durulması gerekmektedir. Çünkü bu, özel orduların yerli halka boyun eğdirerek gerçekleştirdiği bir fetih değil, fakat ordu biçiminde teşkilatlanmış bir uç beyliği halkının fethidir. Bu fetih, söz konusu yeni halkın yeni bir toprakla bütünleşerek orayı iskân edişi ve orayı vatanlaştırması biçiminde cereyan eden bir fetih olayıdır. Osmanlı döneminde Ordu ve yöresinin sosyal tarihi, bu fetih sırasında ve sonrasında oluşan yapılanmanın devamından başka bir şey değildir.” Shf:36-37

Bu cümlelerden anlaşılan şey, Ordu ve yöresinin fethi, her hangi bir savaş sonucu değil, uç beyliği şeklindeki toplulukların sergileyip gerçekleştirdiği bir gönül fethi şeklindedir. Onun için Ordu’nun bir BEYLİK OCAĞI olduğunu söylüyoruz. Ve buna bağlı olarak da, bir ÂLPERENLER BUCAĞI olduğunu özellikle vurguluyoruz. Çünkü, burada gerçekleştirilenler bir kılıç fethi değil, gönüllülük esâsına dayanan bir mânevî fetihtir. Türk milletinin Ahmet YESEVÎ terbiyesinde yetişen ve YESEVÎLİK okulunun talebeleri olan Hak âşıkı evlâtlarının fedâkârâne gayretleriyle ve gönüllülük ekseninde Müslümanlaşmıştır bu topraklar.  Buharalı Şeyh Şâkir, Pîrazîz, Ebul’Hayır:Abdâl isimleri bu okulun bellibaşlı talebelerine âittir. Hattâ, Ulubey ilçemizin bir köyüne adını veren ve adına anma törenleri yapılan Şeyh Abdullâh Efendi de bir Âlperendir.

“Şeyh Abdulâh, bâzı kerâmetleri dolayısıyle bir velî olarak tanınmaktadır. Kendisinin aynı zamanda bir ÂLP EREN GÂZİ olduğunda şüphe yoktur.” (ORDU EVLİYÂLARI. Shf:33)

Bu gün yöremizdeki bir çok mezarlıklarda söz konusu edilen evliyâ kabirlerinin de birer Âlperen olduklarını söylemek büyük bir iddia sayılmaz. Sıtkı ÇEBİ merhûmun Ensar Vakfı Ordu Şûbesi tarafından baskısı yapılan ve yukarda alıntı yaptığımız ORDU EVLİYÂLARI adlı kitabının diğer sahifeleri de bunun örnekleriyle doludur. Sıtkı ÇEBİ, adı geçen eserinin 11. sayfasında ÂLPEREN EVLİYALAR’ı açıklarken şöyle der:

“Evliyâ olarak tanınan bir çok kişinin, o bölgenin Türkleşmesinde, islâmî çehreye bürünmesinde hizmette bulunduğuna şüphe yoktur. Aralarında, ÂLPEREN sıfat ve ünvanını taşıyan bu kahraman öncülerin de bulunduğu velîler,Anadolu’da çok geniş  çevrelerce büyük bir saygı ile anılmaktadırlar. Haklarında çeşitli menkıbeler ve destanlar çıkarılmıştır. Anadolu halkı, bu toprakların fethinde önemli rol oynayan ÂLP’lere ve ÂLPEREN’lere gönüllerinde büyük yer vererek, onlara çeşitli yerlerde kabir ve makamlar yapmışlardır…”

İşte, böylece Müslümanlaşan bu topluluklar daha sonra Osmanlıların Hâkimiyetine girmişdir. Burada da savaş yok, kavga yok; gönüllü kabul var. Söz yine Prof.Dr. YEDİYILDIZ’da:

 “1380’lerde Hacı Emir ve oğullarının idaresi altında, Çepni, Döğer, Eymür, Karkın, Alayundlu, Bayadı, Bayındır ve İğdir gibi oğuz boyları tarafından feth ve iskân edilen Ordu yöresi, 1427’lerde Osmanlılar tarafından ilhak edilmiş ve bir kaza statüsüne kavuşturularak önceleri Canik, daha sonraları da Şebinkarahisar sancaklarına bağlanmıştır.” A.g.e: Shf:95

İşte, o gündür bu gündür Müslüman olan yöremiz, zamanla bu özelliklerini hatırlama noktasında en zayıf bir yöre konumuna gelmiş. Belki de bu, hâtıraların derin olmamasından kaynaklanıyor. Kolay elde edilenler kolay mı elden kayıyor acabâ?

Ancak, bu noktada yerel yönetimlere büyük görev düşüyor. Evimizi yapanlar yerel yönetimlerdir. Caddemizi, sokağımızı donatacak olanlar onlardır. Etrafımızı heykellerle dolduracak olanlar da, çeşmelerle, şadırvanlarla, sebillerle, kültür evleriyle donatacak olanlar da onlardır. Yapacakları icraatlarla, târihimizi yorumlayıp bize aslımızı hatırlatacak olanlar da onlardır, “bırakın geçmişi, geleceğe bakın!” derken bizi, “vur patlasın, çal oynasın” şamatasıyla târih, kültür ve medeniyetimizin hiçbir yerinde bulunmayan figür ve heykelciklerin peşine takıp da yalancı dünyâcıkların peşinde koşturacak olanlar da onlardır.

Hiçbir seçim basit değildir. Her seçimde ak ile kara, siyahla beyaz, iyi ile kötü, güzelle çirkin söz konusudur. Hiç birimizin, öylesine, tombalavârî, bilinçsiz bir tercih yapma hakkımız yoktur. Tercihlerimizin geleceğe ve sonsuza yazılmış birer dilekçe olduğunu unutmayalım. İlerde yüzümüzü kara çıkartacak tercihler yapmamak için azamî gayreti gösterelim.

“Fesübhânâllâh! Bey kim, Beylik nerde, Ocak ne, Bucak ne; Âlperen neyin nesi, Belediye ne alâka?” mı diyorsunuz?! Diyebilirsiniz! Bu da bir seçim meselesi! İster heykelcikler kervanına katılırsınız, isterse Âlperenler! Tercih sizin ves’selâm!...

ORDU HAYAT GAZETESİ

            14.12.2008

Bir bayramı daha geride bıraktık. Tâtilin 9 güne tevâfuk etmesi ziyâretlerin hem çapını hem de trafiğini artırdı. Genel ve de özel anlamıyla kriz, kurbanları etkilediyse de bayramı pek etkilemedi. Bayram sabahı köy câmileri gurbetçilerle dolup taştı. Arefe gününden başlayan mezar ziyâretleriyle de kabristanlıklar gözle görülür bir hareketliliğe sahne oldu. Neresinden bakarsak bakalım, bayram bir güzellik getiriyor topluma. Ünsiyet getiriyor, insanlık getiriyor. Bu anlamda, yılın bir başka gününde yaşanması imkânsız olan müstesnâ günlerdir bayram günleri. Bu bayramda bunu bir kez daha idrâk etmiş olmanın hazzını yaşadık.

 Mâlum, bayramlar sevinç ve coşku günleri. Her şeyi yeniden gözden geçirme, sosyâl duyarlılıkları revize etme günleri. Dostluk çatılarını aktarma, kırıkları onarma, kardeşlik binâsını tahkîm etme günleri. Duâ tadında ziyâret, ziyâret tadında duâ günleri. İyi dileklerin, güzel duyguların yarıştığı, küskünlerin, dargınların barıştığı, geçmişle geleceğin, dün ile bugünün birbirine karıştığı, Hz. Âdem’den bu güne ve buradan kıyâmete tüm ehl-i îmânın el sıkıştığı, kucaklaştığı günler. Nitekim, Pennsylvania’daki evinde kendisini ziyâret eden çocukların bayramını kutlayıp hediyeler takdim ettikten sonra misâfirlerle sohbet eden Fethullah GÜLEN Hocaefendi, bayramla ilgili duygularını şöyle dile getiriyor:

“Bayramların içinde âdetâ bütün geçmişimiz uyur, uyanır ve günümüze taşınır; hâl, bayrağımızın gölgesinde kendi ruh ve mânâmızı yudumlamanın tadını duyurur; gelecek de, açılmayı bekleyen tomurcuklar gibi yüzümüze tebessüm eder. Allah’tan, bu millete her zaman en güzel bayramları nasip etmesini niyaz ediyorum.”

Gerçekten, bayramlarda olduğu kadar hâtıralar, eskiler konuşulmaz. Çünkü, doğrusu bu anlamda böylesi bir çoğunluk ve yoğunlukta bir araya gelinmez. Düğünlerde-derneklerde başka gâyelerle bir araya gelindiği, telâşeler çok olduğu için doya doya sohbet imkânı da bulunmaz. Ama, bayramlar sâdece ve sâdece ziyârettir, sohbet ve muhabbet eksenlidir. Bundan dolayı sosyâl dokumuzda bayramların apayrı bir yeri vardır.

Hatırlanmanın güzelliğini de yaşarız bayramlarda. Emekli olalı 4 yıl dolmak üzere. Ama, sayın bakanımız her bayramda mesaj göndermeyi ihmâl etmez. Hem de MEB’inki ilk gelen mesaj olur genellikle:

Degerli meslektasim,

sizin ve ailenizin Kurban Bayramini tebrik eder, saglik ve mutluluklar dilerim.

Huseyin Celik Milli Egitim  Bakani 

Gönderen:MEB 7.Ara.2008 14:08:42

            Hâlen görevde olan meslektaşlarımız da unutmazlar, sağolsunlar. Çeşit çeşit duygu ve düşüncelerinin ifâdesi olan mesajlarını gönderirler:

“İbadet için geldik, hesap için döneceğiz.

Dünyada misafiriz, dirilmek için öleceğiz.

Dostları unutmadık, inşallah nice bayramlara ereceğiz.

Bayramınız mübarek olsun.

Cengiz Y. 7.Ara.2008 19:20:09

Meslektaşlarımız arasına giren güzel gönüllü bir öğrencimizin farklı kelimelerle dizayn edilmiş kısa, özlü ve anlamlı mesajı da şöyle:

Kılavuzumuz K.Kerim’in buyrukları doğrultusunda

kurbiyet ve sevinç günleri olan bayramınız kutlu olsun.

Nurettin Odabaş 9.Ara.2008 20.04

            Aşağıdaki mesaj daha farklı. Okuyunca irkilmedim dersem yalan olur. Şahsa özel yazılmış zannettim. Elbette hepimizde olması gereken vasıflar sıralanmış ama, bizde nerde böylesi özellik. Ama yine de insan bu sıfatlara lâyık olmaya çalışmalı ve biz bunun neresindeyiz diye kendisini sorgulamalı. Bu, tüm Müslümanlar için böyle. Nitekim, bir başka kanaldan aynı mesaj, aynı harf karakterleriyle gelince rahatladım. Demek ki bu klişe bir ifâdeydi. Kişiye özel değildi:

Sevdası yüce, Gönlü nur, Aşkı Muhammed, Şuuru tevhid, Rehberi Kur’an,

Yolu İslam olan, Ey yüce insan. Bayramın mübarek olsun T.C. 7.Ara.2008   20:34

            İşin bir de şu boyutu var: Biz nesil olarak biraz ezik yetiştik. Motivasyona ihtiyâcımız var. Cansız duruşumuz, herkesden belki de daha iyi yapılabilecek işlerden geri kalma sonucuna götürebiliyor insanı. Bu da hem kişi, hem de toplum için bir kayıp olabiliyor. Bu anlamda, gurura sebep olur korkusuyla normâl bir iltifattan bile  kaçınıyoruz. O zaman da, hep birlikte kaybediyoruz. Dozunu iyi ayarlamak şartıyla, herkese konumunu hatırlatmak gerekiyor diye düşünebiliriz. Bu da, üzerinde durulması gereken başlıbaşına bir konu. Ama, önemli bir konu. Çünkü o zaman, çoğu defâ kötülerin demeyelim de, lâyık olmayanların daha öne çıktığı, her şeylerin çıkar çarklarıyla döndüğü bir toplum hâline geliyor, her şey kokuşuyor ve oturup hep birlikte ağlama ihtiyâcı duyuyoruz. Yarınımız adına ve de toprağın altı adına.

            Son farklı mesajla bu konuyu noktalayalım. Mesaj  Coşkun YILMAZ’a âit. Onun mesajları bayramlara ya da kandillere mahsus değildir. Yıl boyu zaman zaman, daha çok Cumâ günleri olmak üzere mesajlar gönderir. Hepsi de duâ mâhiyetindedir. Bize bizi hatırlatır. Olmamız ve de yapmamız gerekeni. Görevimizi.

Coşkun kardeş işi biliyor. Duâ önemli çünkü. Gerçek kardeşliğin bir göstergesi. Mü’minin, din kardeşi için ve gıyâbında yaptığı duânın da ayrı bir anlamı var. İşte onun kurban bayramı mesajı da şöyle:

Rabbimiz Kurbani;

nefsimizin islahi, Müslümanlarin huzur ve zaferi ile insanligin “bayrami”

Bayrami da “Bayramimiz” kilsin…

Selam, hürmet, muhabbet ve dua…   C.Y. 8.Ara.2008   10:37:49

            Buraya aldığımız alamadığımız, birer duâ niteliğindeki mesajları gönderen tüm kardeşlere teşekkür ediyor, BİLMUKÂBELE diyorum.

            Hep birlikte, Müslümanlar olarak daha güzellerini idrâk edeceğimiz NİCE BAYRAMLARA ves’selâm…

14.12.2008