Tâ Sakartaş'lardan aşağılara

Gidip de dolaşsam, alsam başımı…

Gezsem adım adım güzel köyümü

Ziyâret eylesem, konu-komşumu…

Harman Boğazı’ndan alkuru gine

Geçsem Karadanoo mahallesine

Yumulsam Gürgen’in peteklerine

Avuç avuç içsem, üçü-beşini…

Eminoğlu Mahallesi yukarı

Arpaköy’e varır yolun çıkarı

Sazdan geçer derelerin akarı

Çeşmesi çağlıyor gözüm yaşını…

Mollaoğlu Sokağı’ndan aşağı

BeşAli’nin Güllü Nene uşağı

Külekçiler, çalışkanlık kuşağı

Yaptıkları, herkeslerin işi mi?...

Yaylalardan gelir, depme peynirler

Konu-komşu, hoşa-beşe gelirler

Yağ’dır, ya da kaymak; onlar bilirler

Güllü Nene, unutma ha keşimi!...

Kabaklı’dan Öksüzlü, Mektep yanı

Hâlâ aynı yerde Kâni’nin hanı

Lâkin, ne müşteri, ne de bakanı!

Gazoz alıp, verecektim beşimi!...

Kara lâstik, akide; gerçek bir bakkal

Her ne ki, lâzımsa, beğen beğen al

Köydeki panayır, evdeki hayâl

Unutamam, mantar patlatışımı!

Eski okul şimdi kültür merkezi

Hâtıralar ona çeker herkesi

Uzunçayır söyler gerçek adresi

Üst yanda mezarlar sorar yaşımı!...

O günlere şâhit ulu ıhlamur

Kıble tarafında dağ gibi durur

Tepemden aşardı yollarda çamur

Utancımdan bulamazdım köşemi!

Fettahlardan gider isen alkuru

Pamukluğun eteğinde yol kuru

Çüşlüklerden İbiloğlu’na doğru

Vâdi manzarası süsler düşümü…

Varıp, Karabey’den bir at almalı

Ya gidip Remzi Amca’yı bulmalı

Mürselooolarında çene çalmalı

Haddini geçmeden zaman aşımı…

 Hasan Dedemiz’de azcık kalmalı

Bedatoo Câfer de bekler olmalı

Şimdi hepsini bir, nerde bulmalı?

Boşa düşlüyoruz bu uğraşımı!...

Cibelik, Cevizlik, Şayıp giderken

Abdanaaana uğramalı dönerken

Kocasanoo, Musoo, Keloğlu derken

Meşâyıh’ı geçsem bir at koşumu…

Havuslar, Semenoo; gidilmez yaya

Hıdır’dan bakılır Delikkaya’ya

Eymür Tepesi’nden Çatalkaya’ya

Kişirtsem varır mı, sapan taşımı?

Karşıda Ulubey, tepe kaşında

Doğuda Kabadüz, sırtın başında

Başköy’le Hacılar yatar döşünde

Karaağaç, Kuylu izler peşini…

Eteklerden Melet Irmağı geçer

Kayaboğazı’nda kartallar uçar

Şâhinleri kavşaklardan su içer

Sevdâlara saldım gönül kuşumu!

Vâdi boydan boya görmeye değer

Viyadük havzada bir inci kemer

Değirmen taşları aşk ile döner

Durur mudur, kamçıların meşini?

Tepeye çıkmışken türkü söylesem

Eyüp Amcamız’ın yâdın eylesem

Çeksem nârasından, gazel heyylesem!

Dönsem de denizden yana döşümü!

Bağırdıkça âvâzımı yel alsın

Götürüp dağlara-taşlara salsın

Geçecektim uğramadan az kalsın;

Nasıl unuturum Sakartaş’ımı?!

İlçede Eymür, Eymür’de Sakartaş

Zirve mahalledir, omuz üstü baş

Akrabâdan öte, hepsi can yoldaş;

Komşuluklar aratmaz kardeşini!...

Hekimoğlu kayasında mağara

Melikoğlu Mahallesi manzara

Hele orda dur da, bak karşılara

Kayalıklar uçurum, kaş karışımı…

Köyün orta yeri ordaki ardıç

Dibine oturan olur bir yargıç!

Hisler kartal, düşünceler kırlangıç;

Artar burda zihnin kan dolaşımı!...

Öbür yan uzanır taa ufuklara

Şuayip en güzel, işte burada!

Affan Amcalardan Azaklı Dağ’a

Bakınca ölçmeli-dir ateşimi!...

Ah şu Eymür; sus’a izin vermiyor

Söz açınca, artık daha durmuyor

Sazım onsuz mızrabını vurmuyor

Aşkıyla tükettim onca yaşımı!...

Her Eymürlü sevdalıdır köyüne

Kökleri uzanır Oğuz Boyu’na

Selâm olsun ağasına, beyine;

Köyüm süsler hayâlimi, düşümü!...

Babamız, dedemiz orda yatıyor

Güneşimiz orda doğup batıyor

Az ırasak, gözümüzde tütüyor

Dolduruyor hem yazım, hem kışımı…

Nene, bibi, dayı, emmi bekliyor;

“Aman duâ, duâ!” diye ekliyor

Köyüm bizi yüreğinde saklıyor

Yan baksa da, kaldırmam hiç kaşımı…

Dostlar, sözler belki biraz ağıttı

Eymür denilince, kalem dağıttı

Değirmenler bizleri de öğüttü;

İçim artık, beğenmiyor dışımı!...

Biz de târih olduk, yaklaştık taşa

İstersen gâyet az, ister çok yaşa

Ne derler; âkıbet gelirmiş başa;

Bu kaderdir, sanma bahtın hışımı!...

Aziz toprak, nicesini taşıdı

Kimi ayak, kimileri başıdı

Hepsini de, kıranlardan aşırdı;

Benim de bırakmaz, elbet peşimi!...

Bir bakarsın, salâ verirler bize

Tez ulaşır, mukadder haber size

Kazanlar kurulur, yokuşa-düze

Suyum kaynatırlar bir et pişimi!...

Beklenmedik anda gelir hoparlör

Kimi söyleyecek acep, bir bak gör

Sâlim’in Nûri’ymiş, o da gidiyor

Babacığım duyar mı, gelişimi?...

Tüm sevdiklerimiz işte burada

Büyüğü-küçüğü hep bir arada

İnşâllâh herkesler ersin murada

Orda da yapalım bu birleşimi…

Dostlar; Nûrânî’nin bitmiyor derdi

Yazmaya değerdir köyün her ferdi

Kimler gelip geçti, kimler ne gördü?

Hayat burda, bir bilek güreşi mi?

Eymür denilince; roman, hikâye

Vukûât, tulûât; bitmez sermâye

Korkarım birine bir şey sormaya

Olur sanki bir deryânın deşimi!...

İsimlere dalsak, gelir mi sonu?

Sizce, önce kimi, etmeli konu?

Doğrusu bırakmak, şimdilik bunu

Mâzur görün kendimle savaşımı!....

Baltası, nacağı, bışkısı meşhur!

Bir yerlerde hemen bir kavga olur!

Şimdiyse, gelenler selâmet bulur;

Civârın belki de tek yerleşimi!...

Girebiler dağ olurmuş câmide;

Daha sonra, yarışıldı mermide!

Şimdi güzel, en sâkini hemi de!

Gidenler götürdü, hep keleşini!...

Yine de özenen hiçten yok değil

Bereket, şımaran fazla çok değil

Nefsi kabaranda olur bir meyil

Hele bulan, bulunca beleşini!...

Komşular, neyleyim; eğer yavaşsam?

Duâ etseniz de affa ulaşsam

Âhiret’te de bir Eymür’e düşsem

Bulmuş olacağım yine neşemi!....

Çocukluğumdaki masallar gibi

Dallarında kendimi sallar gibi

Simsiyâh üzümleri, ballar gibi

İstiyorum pelidimi, meşemi!...

Topraklar güzeli, bir inci güzel

Emsâli içinde birinci güzel

Yazda mâvi, güzde turuncu güzel

Dünyâda cennetin bir izdüşümü…

Akasyadan kestâneye çiçekler

Harmanda, bahçede cırcır böcekler

Uçuşan kuşlar, pır pır köçekler

Bezerler dört mevsim, giyim-kuşamı…

Nasip etsin Rabbim cümle kullara

Çıkmasın kimsenin yüzü, hiç kara

Düşürmesin burada, ne orda dara

İnşâllâh diyerek tüm kardeşimi!...

Hey dostlar, eyvallâh; vedâ zamânı!

Kalmadı dizlerin gayrı dermanı

Bir yandan başımda sevdâ dumanı

Hep zorlaştırıyor, ayrılışımı!...

Ama, illâ gitmek vardır sonunda

Gitse de işlerin dâim yolunda

Dostlar; Allâh’a emânet olun da

Bitirelim artık bu söyleşimi!...

Yine nasip olur, da buluşuruz

İnşâllâh şu meydana doluşuruz

Konuşur söyleşir, hem gülüşürüz

Kaybetmedikçe göğün güneşini…

Evet dostlar; gayrı artık elvedâ

Hadi, ısmarladık sizi  Allâh’a

Görüşemeyiz belki de, bir daha

Kınamayın, böyle söyleyişimi!...

Vel’hâsıl; sevgiden ayrılmayalım

Sonsuzda işleri zor kılmayalım

Durduk yerde küsüp, darılmayalım

Zehir etmeyelim sabah-akşamı!...

Eymürlüyüz, mutlu, hem de huzurlu

İnşâllâh sağlıklı, uzun ömürlü

Hayât arlı olsun, memat uğurlu

Orda da,(inşâllâh) buluruz bu ihtişâmı…